De Karavaan 

De Karavaan van Vermiste Migranten passeert zowel de steden als de meest afgelegen landelijke gebieden en reist jaarlijks door Senegal. Elk jaar verdwijnen er steeds meer migranten, en nog steeds zijn jonge en oudere mensen bereid het risico te nemen om de reis naar Europa te ondernemen. De Karavaan richt zich met hun activiteiten op zowel families, jongeren als de Senegalese regering.

Het doel van de Karavaan is duidelijk te maken dat grenzen dodelijk zijn, en een grondiger beeld te geven van hoe het leven van migranten eruitziet in transitlanden als Tunesië en Libië. In samenwerking met lokale leiders en maatschappelijk werkers organiseert de karavaan overal waar ze passeert het programma “Migreren om te leven, niet om te sterven”. Met bijeenkomsten, workshops, filmvertoningen en open debatten wil de Karavaan een realistisch beeld schetsen van wat migratie naar Europa inhoudt, hoe haar grenzen werken om terug te dringen en te doden, en wat de EU-deals met transitlanden op de grond betekenen.

Via Commemor’Actions creëert de Karavaan op elke plek waar hij stopt een ruimte om eer te betonen aan degenen die hun leven hebben verloren of verdwenen zijn door grensbeleid en vooral om families een plek te geven om hun rouw en woede te delen. Het verbindt families van de verdwenenen en doden, en verenigt hen in hun streven naar de waarheid over het lot van hun dierbare en de locatie van hun lichamen.

Elk jaar opnieuw dient Boza Fii aan het einde van de Karavaan opnieuw een protestbrief in bij de Senegalese regering. De Senegalese Staat heeft overeenkomsten met de EU over grensbeleid gesloten en werkt nauw samen met Frontex –  ze is daarom medeplichtig aan het dodelijke grensgeweld en de verdwijningen van haar eigen bevolking, terwijl zij tegelijkertijd weigert verantwoordelijkheid te nemen voor en te investeren in hun eigen jeugd, noch streeft naar programma’s die migratie faciliteren in plaats van het dodelijk te maken.

Boza Fii

Boza Fii werd in 2020 in Senegal opgericht door een groep mensen die meer dan tien jaar aan de EU-grens in Noord-Afrika hadden doorgebracht, waar ze getuige en slachtoffer waren geweest van het extreme geweld dat daarbij hoort – vaak uitgevoerd door Afrikaanse staten zelf – en hadden besloten terug te keren naar Senegal. Sindsdien is hun doel om te strijden voor bewegingsvrijheid zonder het risico op de dood, om slachtoffers van de huidige grensregimes te helpen, zowel diegenen die willen vertrekken als terugkeren, en Frontex te bestrijden waar het ook is – in Europa, aan de directe grens, of helemaal in Senegal.

Het team van Boza Fii is zowel expert in de condities van Senegalese en andere migranten uit Sub-Sahara als in de operaties van Frontex in Afrika. Een groot deel van hun werk bestaat uit het ondersteunen van terugkerende of gedwongen gedeporteerde migranten die bij hun aankomst aan het thuisfront met ernstige psychologische en materiële problemen worden geconfronteerd. Ze hen te helpen herintegreren en hun leven weer op te bouwen, terwijl ze tegelijkertijd strijden voor eerlijker visumbeleid, een halt op de samenwerking tussen Frontex en Senegal, en bewegingsvrijheid voor iedereen!

Boza Fii eist waarheid, gerechtigheid en herstelbetalingen voor de slachtoffers van Europa’s grensbeleid en hun families. Hun jaarlijkse activiteiten zijn de Karavaan van Vermiste Migranten, nationale Commemor’Actions, hun Push Back Frontex-campagne tegen het EU-grensbeleid in Senegal, en Chistmas Solid’Action, waarbij ze families van vermiste personen tijdens de feestdagen ondersteunen.

Het Actiefonds is er trots op deze actie te hebben gesteund en een vaste partner van Boza Fii te zijn. We blijven solidair met alle mensen die strijden voor bewegingsvrijheid, waarheid en rechtvaardigheid, en tegen grensbeleid!

De inclusie van Rusland en ‘israel’ 

Dit jaar werd bekend dat Rusland weer mee mocht doen, met als uitleg dat de Biënnale boven geopolitieke conflicten zou staan. Voor de herhaalde deelname van ‘israël’ werd door de Italiaanse minister van Cultuur expliciet zijn sterke steun uitgesproken.  

Negen dagen voor de opening van het evenement is de professionele jury opgestapt, nadat zij een aantal dagen daarvoor een statement naar buiten hadden gebracht waarin zij aankondigden geen prijzen toe te kennen aan landen die door het Internationaal Strafhof worden beschuldigd van misdaden tegen de menselijkheid. Dat statement werd namelijk niet geaccepteerd door de organisatie van het evenement, ze werden zelfs verteld dat zij persoonlijk juridisch verantwoordelijk konden worden gehouden als ‘israël’ ze probeerde aan te klagen hiervoor.  

Pussy Riot 

De actievoerders van Pussy Riot zijn het niet eens met de deelname van Rusland. Zij stellen dat de inclusie van Poetins Rusland zijn daden, zowel binnenlands en buitenlands, normaliseert. Op 6 mei protesteerden zij dan ook, gekleed in de ondertussen iconische roze balaclava’s, tegen de Russische deelname van het kunstevenement met een demonstratie voor de ingang van de Biënnale, compleet met gitaren en een punknummer speciaal geschreven voor de demonstratie. Door hun actie moesten de deuren tijdelijk sluiten, en kwam Rusland in ieder geval niet weg met een stille rentree.  

Het Actiefonds is er trots op dat we deze actie hebben kunnen steunen en we hopen dat de volgende Biënnale (logischerwijs) landen uitsluit waarvan de staatshoofden worden gezocht voor misdaden tegen de menselijkheden, en zo hun daden niet meer weg kunnen wassen met kunst als propaganda.  

Voor de volgende editie heeft Pussy Riot overigens aangeboden het Russische paviljoen te cureren met alleen maar kunst gemaakt door kunstenaars die ooit zijn opgepakt, of die nog steeds van hun vrijheid worden beroofd, door het Russische regime.

Cluj-Napoca en haar banden met Israël

De Israëlische staat is de afgelopen jaren steeds meer gaan leunen op haar versterkte banden met internationale technologiebedrijven, om zo een genocide in Gaza te plegen en het apartheidsregime op de Westelijke Jordaanoever uit te breiden. Deze samenwerkingen omvatten zowel de levering van producten en diensten die worden gebruikt voor (illegale) Israëlische activiteiten in de Palestijnse gebieden, als de ontwikkeling van technologie en kennis die verdere onderdrukking van het Palestijnse volk faciliteren. Zo is het Franse transportbedrijf Alstom een belangrijke partner in het Jeruzalem Light Rail project dat West-Jeruzalem probeert te verbinden met illegale Israëlische nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever, en heeft het Duitse conglomeraat Siemens een contract getekend om onderzeese kabels die de elektriciteitsnetwerken van Israël en Europa met elkaar zullen verbinden aan te leggen, waardoor illegale nederzettingen kunnen profiteren van de elektriciteitshandel tussen Israël en de EU.

Deze technologiebedrijven, maar ook Bosch en NTT Data, hebben vestigingen in Cluj-Napoca, Roemenië – een stad die vanwege haar twaalf universiteiten en het feit dat vijftien procent van haar inwoners in de ICT-sector werkt het “Silicon Valley van Oost-Europa” is gedoopt. In lijn met een bredere mobilisatie wereldwijd, hebben technologiemedewerkers en burgers in Cluj-Napoca opgeroepen tot het stopzetten van samenwerking met en investeringen in de Israëlische militaire sector door de vier gevestigde technologiebedrijven, om te voorkomen dat hun werk wordt ingezet voor verdere schendingen van de mensenrechten: Geen technologie voor apartheid en genocide!

Directe actie en een boycotcampagne

De leden achter de organisatie Palestine Solidarity Cluj-Napoca (PS.CJ) vormen sinds 2017 een cruciale drijfveer achter de mobilisatie voor de Palestijnse zaak in Cluj-Napoca. Het initiatief, opgericht door lokale organisatoren na het zwijgen van de Roemeense overheid over het Palestijnse lijden sinds (maar ook voor) oktober 2023, organiseert regelmatig demonstraties, netwerkbijeenkomsten en zelfs een Palestijns Filmfestival.

Hun campagne ‘No Tech for Apartheid and Genocide’ van 2024-2025 omvatte webinars, boycots van lokale tech-evenementen en een reeks demonstraties en andere directe acties om de dagelijkse gang van zaken in de stad te verstoren. Met steun van Het Actiefonds organiseerden de demonstranten niet alleen een ‘posterbestorming’ van de bedrijfsgebouwen – om hun medeplichtigheid aan genocide en apartheid in het volle daglicht te onthullen – maar voerden zij ook gerichte acties uit om onwetende tech-medewerkers te confronteren en hen te overtuigen de Palestijnse zaak te steunen.

Sinds het einde van de campagne, en de weigering van de lokale media om erover te berichten, heeft de PS.CJ een nieuw initiatief gelanceerd. Ditmaal op nationaal niveau: in samenwerking met twaalf andere collectieven uit vijf Roemeense steden zal de oproep om de banden met Israël binnen de techsector te verbreken onmogelijk te bagatelliseren zijn. Het Actiefonds is er trots op deze actie te hebben gesteund en blijft zich solidair verklaren met het Palestijnse volk.

De schilden in de vorm van boeken zijn symbolisch en beschermend; ze zorgen voor een veiliger, krachtig en erg zichtbaar protest. 

Het project, gedeeltelijk gefinancierd door het Klimaatrechtvaardigheidsfonds van Het Actiefonds vond plaats tussen 21 oktober en 21 november. Eerst werden er radicale boekwinkels bezocht in São Paulo, zodat er Portugese boeken uitgekozen konden worden die binnen de lokale context passen. In Salvador hielpen 30 deelnemers om de omslagen te schilderen tijdens workshops. Twee straatvegers kwamen zelfs spontaan meehelpen en hebben een omslag geschilderd. 

De schilden werden ingezet tijdens de grote klimaatmars en de Indigenous March (waar alleen met boeken van Indigenous schrijvers werd gelopen), ze zijn daarna tentoongesteld bij de People’s Plenary in de COP30 Blue Zone.  

De schilden zijn nu bij een lokale activistencollectief genaamd Pororoka, die er workshops omheen gaat organiseren samen met Vaga Lume, een bibliotheeknetwerk in de Amazoneregio.  

Lanceros Digitales is een activistengroep die vecht tegen dit beleid en die achter de community leiders staan die door dit beleid worden geraakt. Ze bouwen en versterken verdedigingsstrategieën voor activisten, en helpen hen zich verzetten tegen de aanvallen van de overheid en mijnbouw organisaties in de Amazone. 

Door de financiële hulp van het Klimaatrechtvaardigheidsfonds van Het Actiefonds kon Lanceros Digitales een sociale mediacampagne starten, genaamd ‘Without defenders there are no rights’, die zich richt op het beschermen van de rechten van lokale frontlinie activisten, en het wijdere publiek informeert over hun strijd. 

Ze organiseerden een meeting tussen vervolgde activisten en maakten een website met informatie over de strijd van de frontlinie activisten. En hun campagne is nog niet klaar! De actiegroep zal doorgaan met het beschermen van zij die door hun eigen overheid worden vervolgd terwijl ze hun eigen regenwouden willen beschermen.  

De commercialisering van de kustvisserij in de Filipijnen

In augustus 2024 oordeelde het Filipijnse Hooggerechtshof in het voordeel van de Mercidar Fishing Corporation (MFC), eigendom van een elitaire bureaucratenfamilie met politieke connecties, in haar civiele rechtszaak tegen het Bureau of Fisheries and Aquatic Resources (BFAR) – een overheidsinstantie onder het Filipijnse Ministerie van Landbouw. ​​Waar het BFAR voorheen commerciële visserij activiteiten mocht verbieden binnen de eerste vijftien kilometer van de Filipijnse kunst, in gebieden tot zeven vadem diep, opent de uitspraak uit 2024 de deur voor verdere uitputtende visserij en milieuvervuiling in de kustwateren. Met de extra toegang tot gemeentelijk grondgebied mogen commerciële visserijbedrijven vissen in 98% van de rendabele visgebieden, terwijl de illegale en ongereguleerde visserij al jaren toeneemt.

Deze uitspraak is problematisch om verschillende redenen. Ten eerste beschikken commerciële vissers over apparatuur, aas en vistuig waarmee ze veel agressiever kunnen vissen; commerciële schepen kunnen in één dag vangen wat lokale vissers in maanden of zelfs jaren vangen. Deze schepen vissen met een veel hoger brandstofverbruik, vernietigen vitale koraalriffen en bedreigen lokale ecosystemen die al ernstig overbevist zijn. Bovendien verergert de toenemende marktdominantie van exportgerichte bedrijven zoals MFC de tekorten aan vis, beschikbaar voor consumptie door de Filipijnse bevolking.

Bovendien gaat de uitbreiding van de visrechten in de kustwateren ten koste van de lokale vissers, voor wie vissen niet alleen een manier van leven is maar ook een centrale rol speelt in identiteitsvorming. Het economische welzijn van Filipijnse vissers blijft aanzienlijk achter bij het nationale gemiddelde (39,2% armoede, vergeleken met 25,2% landelijk) en deze kloof zal door de toenemende commerciële concurrentie alleen maar groter worden. Weinig economische stabiliteit betekent dat levensonderhoud zwaarder weegt dan duurzaamheid en daardoor zullen lokale vissers aangewezen zijn op vervuilende en destructieve werkwijzen als sociale rechtvaardigheid uitblijft.

Een mars tegen honger en kapitalistische inmenging

Om te protesteren tegen de uitspraak van het Hooggerechtshof heeft PAMALKAYA-Pilipinas meegeholpen aan het opstellen en indienen van de “Atin ang Kinse Bill” (Wet “15 km is van ons”) bij het Huis van Afgevaardigden op 20 oktober 2025. Deze wet beoogt het exclusieve recht dat vissers die voor hun levensonderhoud afhankelijk zijn van de visserij hadden op de eerste 15 kilometer zee te herstellen.

Met de steun van Het Actiefonds organiseerden vertegenwoordigers van de nationale vissersgemeenschappen op dezelfde dag een protest dat de link benadrukte tussen honger, armoede, milieuvervuiling en de uitbreiding van commerciële macht over de kustwateren. Door verschillende lokale leiders te betrekken, zorgden de demonstranten ervoor dat de diverse perspectieven van lokale gemeenschappen uit heel de Filipijnen werden meegenomen in de nationale campagne voor rechtvaardigheid in de visserij en drongen ze er bij het Congres op aan om de intergenerationele gevolgen van huidige beleidspassiviteit te heroverwegen.

Sinds het indienen van dit wetsvoorstel is PAMALAKAYA-Pilipinas zich via lobbyactiviteiten blijven inzetten voor de bescherming van lokale vissers. Momenteel plant de organisatie een nog grotere top in mei om de druk op beleidsmakers te vergroten en ervoor te zorgen dat het wetsvoorstel snel wordt aangenomen. Het Actiefonds is er trots op deze actie te hebben gesteund en zal zich solidair blijven opstellen tegenover lokale vissers in de Filipijnen die nog steeds te maken hebben met economische moeilijkheden, verlies van identiteit en aantasting van het milieu.

Gendergerelateerd geweld in Nederland: een wake in Rotterdam

Op de Internationale Dag tegen Geweld tegen Vrouwen kwam een groep van ongeveer 50 mensen bijeen voor het Centraal Station van Rotterdam om gezamenlijk de vrouwen, meisjes, trans- en non-binaire personen te herdenken wiens leven is beëindigd door patriarchaal en feminicide geweld. Patriarchaal geweld blijft overal levens vernietigen. Door een openbare ruimte te creëren voor herdenking, verzet en solidariteit, vestigde de actie de aandacht op het voortdurende en systemische karakter van gendergerelateerd geweld in Nederland en wereldwijd.

Een collectief programma met zang, poëzievoordracht en een open mic creëerde de ruimte voor het collectieve rouwproces om de veel te veel verloren levens. Met spandoeken, bloemen, kaarsen en foto’s trok de scène de aandacht van voorbijgangers, die werden herinnerd aan de urgentie om structurele ongelijkheden en de normalisering van geweld tegen vrouwen, meisjes en non-binaire en trans personen aan te pakken – een probleem dat in Nederland elke acht dagen iemand het leven kost. Elk verloren leven is er één te veel en moet worden herdacht!

Feministas en Rotterdam & Feministas en Hollanda

De wake werd georganiseerd door Feministas en Rotterdam (FER) en Feministas en Hollanda. Beide zijn feministische, trans-inclusieve, antikoloniale en intersectionele feministische collectieven van Spaanstalige migranten, gevestigd in Rotterdam en omgeving, opgericht in 2020. Ze creëren een lokale ruimte waar migrantenvrouwen, vrouwen die op basis van hun etniciteit worden gediscrimineerd en LBTIQ+-feministen elkaar kunnen ontmoeten, elkaar kunnen steunen en feministische strategieën kunnen ontwikkelen die een antwoord bieden op de uitdagingen van het dagelijks leven.

Ze streven ernaar de radicale en intersectionele feministische beweging te versterken. Door regelmatig samen te werken met andere organisaties, weven ze netwerken van solidariteit tussen verschillende gemeenschappen en zorgen ze ervoor dat de feministische agenda in Nederland de diverse realiteit van het leven en de ervaringen van vrouwen weerspiegelt. Door migrantenvrouwen en vrouwen die op basis van ras worden gediscrimineerd te empoweren, dragen ze bij aan het opbouwen van een sterkere en meer inclusieve feministische beweging voor iedereen in Nederland.

Overige activiteiten

FER streeft naar een wereld waarin migranten vrouwen, vrouwen die op basis van hun etniciteit worden gediscrimineerd en LBTIQ+-vrouwen en transpersonen veilig zijn en zich kunnen ontplooien als leiders van hun gemeenschappen.Ze werken aan verandering op de lange termijn en een intersectioneel feministische agenda door maandelijks strategie- en netwerkbijeenkomsten, het mobiliseren voor en organiseren van demonstraties, workshops, conferenties en evenementen, en het ontwikkelen van hulpmiddelen om het patriarchaat het hoofd te bieden. Onder andere organiseerden ze een zelfverdedigingsworkshop in samenwerking met Queer Gym Rotterdam. Jaarlijks lopen ze mee in de Pride Protest in Rotterdam, georganiseerd door Queers United; en ze leiden het ‘Critical Block’ in de nationale marsen tegen feminicide in Rotterdam. Op Internationale Vrouwendag, 8 maart 2026, organiseerden ze mede de protestmars en het bijbehorende festival over feministische strategieën in Rotterdam.

Het Actiefonds is er trots op deze wake te hebben gesteund en zal solidair blijven met Feministas en Rotterdam, Feministas en Hollanda, en alle intersectionele feministische groepen die zich organiseren om gendergerelateerd geweld te bestrijden!

Het bloedbad van 1965

In 1968 werden de bewoners van zes dorpen in het plantagegebied Padang Halaban in Noord-Sumatra door de Indonesische staat met geweld van hun land verdreven. Hoewel de bewoners al lange tijd in het gebied woonden en officiële landregistratiekaarten bezaten, wilde het leger ruimte maken voor de palm- en fruitteelt van het landbouwbedrijf Plantagen AG, nu PT SMART, en lanceerde in 1965 een gewelddadige campagne tegen de gemeenschap. Gedurende deze periode verdwenen meer dan 50 bewoners. Sommige inwoners werden gemarteld, verkracht en zelfs vermoord onder de aanklacht dat ze banden met de communistische partij hadden. Tot op de dag van vandaag bezit het bedrijf nog steeds een gebied van zo’n 7000 hectare, terwijl de mensenrechtenschendingen die de slachtoffers ondergingen ongeadresseerd blijven door de Indonesische overheid. 

Sinds de jaren zeventig zijn er diverse pogingen gedaan om gerechtigheid te krijgen voor de slachtoffers van het bloedbad en andere oorspronkelijke bewoners, maar deze liepen steeds vast in een procedurele impasse. In 2009, besloten vertegenwoordigers van de zes dorpen daarom tot directe actie over te gaan en heroverden geleidelijk een gebied van 83,5 hectare dat toebehoorde aan een van de oorspronkelijke dorpen. Ondanks aanhoudende rechtszaken werd het land in de daaropvolgende jaren opnieuw een plek voor bewoning en voedselproductie en begon het terrein opnieuw een centrale rol in de identiteit van de lokale bevolking te spelen. In 2016 oordeelde het Hooggerechtshof echter dat de gemeenschap geen recht had op het land. Later werd een ontruiming gepland voor 2025.

Herdenking en verdere verdrijving

In december 2025 richtte KontraS Noord-Sumatra, met steun van Het Actiefonds, een monument op in het nog steeds bezette Padang Halaban, met de namen van de 50 slachtoffers van het bloedbad. Hoewel de organisatie, die sinds 2000 strijdt voor kwetsbare bevolkingsgroepen in het gebied, van plan was om de bezetting van extra land te ondersteunen om nog twintig huishoudens te huisvesten, werden de bewoners van de oorspronkelijk geclaimde 83,5 hectare op 28 januari 2026 met geweld van hun land verdreven. Met 21 bulldozers en beveiligd door ongeveer 800 politieagenten en militairen, verdreef PT SMART de gemeenschap en vernietigde hun huizen, landbouwgrond en infrastructuur.

Gedreven door hun verzetsgeest hebben de inwoners van Padang Halaban daarna het enige gebouw dat nog overeind staat bezet: de moskee. De 150 overgebleven bewoners hebben zich daar verzameld om een ​​tijdelijk onderkomen te creëren, een gemeenschappelijke keuken op te zetten en te bidden voor hun strijd. KontraS Noord-Sumatra blijft de gemeenschap bijstaan ​​door voedsel te verstrekken en zal binnenkort een publieke campagne lanceren om solidariteit met de slachtoffers te vergroten. Hoewel alle huizen zijn verwoest, gaat de bezetting door! Het Actiefonds is er trots op de gemeenschap van Padang Halaban te hebben gesteund en zal zich solidair blijven verklaren met hun strijd tot het land is teruggegeven.

Genocide in Al Fasher en de rol van Nederland

Na de val van El Fasher en de inname van de stad door de RSF in oktober 2025 hebben de etnische zuivering en massamoorden in de Sudanese burgeroorlog een nieuw hoogtepunt bereikt. Maar die burgeroorlog wordt niet enkel gedreven door interne conflicten – ze staat niet los van grotere geopolitieke belangen en geldstromen. Dat vooral de inwoners van Darfur daar het slachtoffer van zijn is onaanvaardbaar.

Daarom moet ook Nederland haar diplomatie maximaal inzetten om een einde te maken aan de genocide in Sudan, en economische banden met betrokken spelers zoals de Verenigde Arabische Emiraten, die de directe geldschieter van de RFS zijn, verbreken.

Demo en open brief

De demonstratie in Amsterdam werd georganiseerd door de Sudanese Refugee Organization, Yalla for Sudanen Doorbraak, een organisatie die als doel heeft mensen bij elkaar te brengen om zich te organiseren om samen verzet te bieden tegen de gevestigde orde en de status quo. In de aanloop naar de demonstratie stuurden Yallah for Sudan en de Sudanese Refugees Organization een open brief naar de Tweede Kamer waarin werd opgeroepen tot

• brede sancties tegen alle betrokkenen en aanwakkeraars van de genocide;
• het instellen van een internationaal onafhankelijk onderzoek naar de oorlogsmisdaden in Darfur in deze oorlog;
• een verhoging van humanitaire hulp ter plekke;
• het creëren van veilige vluchtroutes en het versnellen van asielprocedures in Nederland.

vervolg

Op 9 december sprak een van de vertegenwoordigers van de Sudanese Refugees Organization in de Tweede Kamercommissie over de situatie ter plekke en hoe de Nederlandse regering kan bijdragen aan het beëindigen van dit extreme geweld. De coalitie van de drie organisaties plant nog meer demonstraties om de aandacht te vestigen op Sudan en Sudanese vluchtelingen in Nederland,  zolang het nodig is.

Het Actiefonds is trots deze demonstratie te hebben ondersteund, blijft Yalla for Sudan, de Sudanese Refugee Organization en Doorbraak onderteunen en staat in solidariteit met iedereen die strijdt tegen genocide, waar ook ter wereld!

Een wereld die oranje kleurt

Elk jaar, tijdens de zestien dagen tussen de Internationale Dag voor de Uitbanning van Geweld tegen Vrouwen op 25 november en de Dag van de Mensenrechten op 10 december, kleden mensen over de hele wereld zich in het oranje en komen in actie om een ​​einde te maken aan geweld tegen vrouwen en meisjes thuis, in de openbare ruimte, in vredestijd en tijdens conflicten. Van de KL Toren in Maleisië tot de Universiteit van Wenen, en met meer dan 500 acties dit jaar in Nederland, benadrukt de campagne ‘Orange the World’, die in 2008 door de Verenigde Naties werd gelanceerd, dat de veiligheid van vrouwen een wereldwijd probleem is.

Gendergerelateerd geweld is een van de meest voorkomende mensenrechtenschendingen wereldwijd. Volgens de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) wordt bijna één op de drie vrouwen minstens één keer in haar leven blootgesteld aan een vorm van fysiek of seksueel geweld. Door politieke onwil en de ineffectieve uitvoering van beleid is dit cijfer de afgelopen twee decennia grotendeels onveranderd gebleven. Des te zorgwekkender zijn de langdurige gevolgen die ervaringen met seksueel geweld vaak met zich mee brengen: slachtoffers hebben een grotere kans op ongewenste zwangerschappen, seksueel overdraagbare aandoeningen en depressie. Hoewel geweld tegen vrouwen overal voorkomt, worden vrouwen in conflictgebieden, en in klimaat-gevoelige en lage-inkomenslanden onevenredig zwaar getroffen.

Orange Walk Niger 2025

Ook in Nigeria worden veel vrouwen aan seksueel geweld blootgesteld. Een onderzoek uit 2023 wees uit dat bijna 40% van de Nigeriaanse vrouwen tussen 17 en 24 jaar een vorm van seksueel geweld heeft meegemaakt. Alarmerend genoeg zocht slechts 13,1% van deze slachtoffers hulp bij zorgverleners en werd slechts 3,3% van de gevallen gemeld bij de politie. Bovendien ervaart meer dan de helft van de Nigeriaanse vrouwen die internet gebruiken online misbruik. Veel overlevenden kiezen ervoor om te zwijgen en zich terug te trekken uit de openbare of online wereld, wat in sommige gevallen leidt tot sociaal isolement, financiële en mentale gezondheidsproblemen. 

Om aandacht te vragen voor deze vrouwen organiseerde de Salma Attah Foundation for Women and Girls Support (SAFWGS) een Orange Walk in de straten van Minna. Aan deze manifestatie namen meer dan 500 demonstranten deel, afkomstig uit diverse lagen van de bevolking. De tocht bracht gesprekken op gang over (digitaal) seksueel geweld onder de lokale bevolking en daarbuiten, dankzij de aandacht van de media.

Het project combineerde daarnaast belangenbehartiging met het bieden van praktische ondersteuning. Op dezelfde dag lanceerde SAFWGS namelijk haar eigen digitale meldings- en ondersteuningsplatform voor slachtoffers van digitaal geweld en deelde informatie over doorverwijzingsmogelijkheden tijdens een live demonstratie. Bovendien werd er bij de laatste stop van de wandeltocht een gratis medisch spreekuur georganiseerd, waar basisgezondheidsonderzoeken en consultaties werden aangeboden. De demonstratie ging zo verder dan het symbolische en leverde  een tastbaar voordeel voor de lokale gemeenschap op.

Het Actiefonds is er trots op deze actie te hebben ondersteund en zal zich solidair blijven opstellen met alle groepen die zich wereldwijd, online en offline, inzetten voor de veiligheid van vrouwen!