Homofobie

Afgelopen juni lichtte de politie van Nairobi een groep van 76 LGBTQIA+ vluchtelingen midden in de nacht van hun bed. De vluchtelingen werden op een bus gezet en met een politie-escorte naar vluchtelingenkampen ver buiten de stad gebracht. De politie was niet in staat om de veiligheid van de vluchtelingen te garanderen en had daarom besloten ze ergens anders onder te brengen. Maar de kampen waar de vluchtelingen naartoe gebracht werden waren dezelfde die ze een paar maanden eerder waren ontvlucht. Ook daar had de organisatie namelijk na een paar extreem gewelddadige incidenten aangegeven hun veiligheid niet te kunnen garanderen. De politie gaf daar echter niks om.

“Overal waar we hebben geleefd kregen we te maken met homofobie. We weten niet meer waar we naartoe kunnen vluchten,” aldus een van de leden van de groep in een interview met de BBC.

Petitie

Die machteloosheid en het geweld zijn de LGBTQIA+ gemeenschap in Kenia helaas niet onbekend. Er lijkt voor hen nergens een veilige plek te zijn. De overheid reageert daarop zoals in bovenstaand voorbeeld: door middel van gedwongen verhuizingen naar kampen. Maar zoals gezegd, ook daar is de LGBTQIA+ gemeenschap niet veilig.

De Community Support Initiative for Refugees (CoSIR) komt hiertegen in actie. Zij gaan een petitie houden en die laten ondertekenen door verschillende maatschappelijke organisaties. Via twee verschillende marsen zullen zij de petitie aanbieden aan de verantwoordelijke overheidsinstanties in de hoop dat de rechten van de LGBTQIA+ gemeenschap beter gewaarborgd zullen worden. Dit alles doen zij met steun van Het Actiefonds.

Foto: United Nations Photo via https://bit.ly/37NyrBZ van Flickr / CC BY-SA

Ramp

Op 12 september 2012 ontstond er brand in een textielfabriek in Karachi, Pakistan. De enige deur zat dicht omdat het elektronische besturingssysteem uit was gevallen. Er waren geen nooduitgangen en voor alle ramen zaten tralies. De chemische stoffen die vrij kwamen zorgden ervoor dat mensen vrijwel meteen het bewustzijn verloren en in de vlammen vielen. De mensen die bij bewustzijn bleven stikten door de rook of probeerden te ontsnappen door van het dak af te springen. Uiteindelijk stierven er 255 mensen. Naar verluid was het management vooral bezig met het redden van haar apparatuur.

Dit ongeluk is tekenend voor de werkomstandigheden in Pakistan, waar arbeidersrechten voortdurend worden geschonden. Ze moeten absurde overuren draaien, krijgen geen ziekteverlof, hebben te maken met fysiek en verbaal geweld en worden onderbetaald. Als de arbeiders voor hun rechten op komen worden ze op allerlei manieren onderdrukt. Zo werd een belangrijke vakbondsleider in 2010 nog doodgeschoten.

De straat op

Op 29 November organiseert de Progressive Labour Federation een grote demonstratie in Lahore. Jaarlijks stelt de Pakistaanse regering een minimumloon vast. Werkgevers weigeren dat uit te betalen. En dat terwijl het minimumloon eigenlijk al veel te laag is. De demonstratie is bedoeld om de druk op werkgevers op te voeren zodat ze ten minste het minimumloon gaan betalen. Verwacht wordt dat 5000 arbeiders en studenten mee zullen lopen. De nadruk ligt op de deelname van vrouwen. Zij hebben het vaak het slechtst getroffen in de fabrieken.

De situatie van arbeiders in Pakistan is schandelijk. Goede arbeidsrechten zijn cruciaal voor een gelijkwaardige samenleving. Het Actiefonds is dan ook blij de demonstratie van de Progressive Labour Federation te kunnen steunen. Met uw bijdrage financieren wij de transportkosten (om zoveel mogelijk mensen naar de demonstratie te krijgen) en de banners en flyers van de demonstranten.

Foto: ILO Asia-Pacific via https://bit.ly/2KX1FVB van Flickr / CC BY-SA

Ondraaglijk

Moet je je voorstellen: van de ene op de andere dag word je in een krappe kooi gestopt en naar de Sahara vervoerd. Het is hartje zomer en je wordt tijdens een rallyrace als attractie voor de coureurs midden op het parcours gezet. Grote monstertrucks en extreem lawaaierige auto’s scheuren in cirkels om je heen. De hitte is ondraaglijk en water is schaars. Het stof ligt een centimeter dik op je luchtpijp maar je móet blijven staan. Uren achter elkaar.

Voor de komende feestdagen gaat FFA een campagne opzetten om het misbruik van pinguïns en rendieren te stoppen

Jij zult het waarschijnlijk nooit meemaken, maar veel dieren helaas wel. Jaarlijks worden tijdens de feestdagen in Engeland talloze pinguïns en rendieren in erbarmelijke omstandigheden naar bedrijven en winkels vervoerd om daar als attractie te fungeren. Uren achter elkaar moeten ze op openbare plekken staan en kunstjes uitvoeren. Ze zijn vaak niet gewend aan het klimaat van de nieuwe omgeving en krijgen zeer slecht onderdak. In sommige gevallen sterven de dieren zelfs aan de stress die dit veroorzaakt.

Overtuigen

Voor de komende feestdagen gaat FFA een campagne opzetten om het misbruik van pinguïns en rendieren te stoppen. Zij zullen diegenen die de dieren inhuren direct benaderen en proberen te overtuigen. Ook zullen zij andere dierenrechtenorganisaties mobiliseren en demonstraties organiseren op plekken waar dieren misbruikt worden. Het Actiefonds gaat steun verlenen aan hun campagne.

Foto: Dave Taylor via https://bit.ly/33KnE9m van Flickr / CC BY-SA

Steeds groter

De Nederlandse anti-abortus beweging groeit. Zo ontvangt stichting Schreeuw om Leven, een van de grootste anti-abortus organisaties in ons land, inmiddels twee keer zo veel donaties als in 2014. Ook lopen er in de jaarlijkse Mars voor het Leven tegenwoordig meer dan tienduizend mensen mee. Nog niet zo lang geleden waren dat er slechts enkele duizenden.

#nogsteeds

Activisten van verschillende organisaties slaan daarom de handen ineen om tijdens de Mars voor het Leven op 16 november een tegendemonstratie te organiseren. Zij zullen van te voren alle woningen en bedrijven die op de route van de mars liggen vragen of zij posters met leuzen als “Mijn lichaam, mijn keuze” voor het raam willen hangen. Zo zullen de deelnemers aan de mars omringd worden met pro-abortus standpunten.

Vrouwen horen baas in eigen buik te zijn

Op iedere poster zal de hashtag #nogsteeds staan. Een van de grote zorgen van de activisten is niet alleen de groei van de anti-abortus beweging, maar ook de normalisatie van het anti-abortus standpunt. De hashtag is een antwoord op die normalisatie en moet het pro-abortus geluid versterken. De feministische platforms De Bovengrondse en Stem op een Vrouw hebben toegezegd de actie te steunen en online te delen.

Stap terug

Het Actiefonds steunt groepen die opkomen voor vrouwenrechten en het recht op zelfbeschikking. Vrouwen horen baas in eigen buik te zijn. Zonder het recht op abortus kan dat niet. De toenemende populariteit van de anti-abortus beweging zien wij dan ook als een stap terug in de tijd.

Foto: pietplaat via https://bit.ly/2NNdYpf van Flickr / CC BY-SA

Code rood

“Als ze de deuren niet zo goed hadden gebarricadeerd was de kans groot dat het een bloedbad was geworden.”

Het zijn de woorden van Mitchell Esajas, voorman van KOZP, in zijn reactie op de aanslag die gepleegd werd op het landelijke congres van KOZP op 8 november. Zwarte Piet is hét symbool van institutioneel racisme in Nederland. KOZP komt hiertegen in actie. Hun evenementen en demonstraties zijn dan ook bijzonder belangrijk. Des te meer als ze bedreigd worden met geweld. Want als activisten bang moeten zijn voor een bloedbad dan is het code rood voor iedereen die een gelijkwaardige samenleving nastreeft.

#2020ZwartePietVrij

Het Actiefonds steunt dan ook de demonstraties van KOZP van aankomend weekend. Deze zullen op meerdere plekken in het land plaatsvinden tijdens de Sinterklaasintocht. De demonstraties zijn de kick-off van een landelijke campagne van KOZP die er voor moet zorgen dat het Sinterklaasfeest in 2020 zonder Zwarte Piet gevierd wordt. De naam van de campagne is #2020ZwartePietVrij en zal bestaan uit landelijke manifestaties, bijeenkomsten en pop-up acties.

Opgesloten

Vrouwen in Kigoma, Tanzania, leven sinds 2016 in angst voor een gruwelijke nieuwe vorm van georganiseerde misdaad die bekend staat als ‘Teleza’. Groepen mannen overvallen vrouwen in hun woning en verkrachten ze. Voornamelijk alleenwonende vrouwen zijn het slachtoffer. De mannen smeren zich in met vet of olie zodat ze minder makkelijk te pakken zijn en sluiten de buren op of drogeren ze zodat die niet in kunnen grijpen.

Alsof dit niet al erg genoeg is lijken de politie en lokale leiders de Teleza te tolereren. Sterker nog, de verkrachting leidt vaak tot stigmatisering van de slachtoffers die daardoor moeilijk aan een baan komen en sociaal geïsoleerd raken. Bovendien zijn de kosten voor medische behandeling uitzonderlijk hoog en lopen de vrouwen een enorm risico op HIV of AIDS.

Aandacht

Navasha Women Group is een ngo die opkomt voor de rechten van deze vrouwen. Op dit moment plannen zij een campagne die het lot van de slachtoffers onder de aandacht van de bevolking en politici moet brengen. Door middel van een demonstratie voor het hoofdkantoor van regionale politici willen zij die ertoe dwingen actie te ondernemen tegen de Teleza. Ook heeft de groep verhalen van slachtoffers verzameld die zij online wil publiceren om zo nationale en internationale aandacht te genereren. Het Actiefonds steunt beide campagnes.

Foto: Noel Feans via deze link van Flickr / CC BY-SA

Overwinning

In 2017 steunde Het Actiefonds het Kameroense collectief Synaparcam in hun strijd tegen het palmoliebedrijf Socapalm. Recentelijk werd een belangrijke overwinning behaald. Het moederbedrijf van Socapalm had een zaak aangespannen tegen de makers van een documentaire die de erbarmelijke leefomstandigheden op de plantages van het bedrijf vastlegde. Deze rechtszaak werd gewonnen door de documentairemakers. Een belangrijk moment voor Synaparcam; omdat daarmee ook indirect de situatie van de werknemers in Kameroen erkend werd.

Lokale lobby

Maar de strijd is nog niet gestreden. Socapalm profileert zich formeel als een bedrijf dat opkomt voor het welzijn van de lokale gemeenschap en het milieu. “Responsible tropical agriculture”: zo luidt de slogan op de website. Maar in de praktijk komt hier nog steeds bijzonder weinig van terecht. Daarom werkt Synaparcam samen met de ngo Fern om de Europese Unie ertoe te bewegen een actieplan op te stellen dat bedrijven als Socapalm moet dwingen zich te houden aan hun beloftes.

Ook blijft Synaparcam lokale acties uitvoeren. Met steun van Het Actiefonds organiseerde de groep een mars door verschillende dorpen in de omgeving van de plantages. Tijdens de mars werden de dorpsbewoners geïnformeerd over de misstanden bij Socapalm. Ook werden op de dag van de mars films vertoond waarin werknemers van Socapalm vertelden over hun ervaringen. Het uiteindelijke doel was lokale leiders ertoe te bewegen actiever te worden in de lobby voor betere werkomstandigheden bij Socapalm.

Vloek

In Burundi zijn seksuele relaties tussen personen van hetzelfde geslacht sinds 2009 officieel verboden. Overtreders van de wet kunnen tot twee jaar gevangenisstraf en een enorme boete krijgen. Alhoewel de wet schijnbaar zelden tot arrestaties leidt kondigde de politie in 2017 nog aan dat het de “jacht op homoseksuelen” opende. Dit soort taalgebruik staat symbool voor de dominante houding tegenover de LGBTQ+-gemeenschap in Burundi. De gemeenschap heeft te maken met structurele discriminatie en stigmatisering. Zo zien veel mensen homoseksualiteit als een psychische aandoening of een vloek.

Ze verwachten meer dan vijfhonderd getuigenissen te verzamelen

Demonstratie

MUCO is in 2016 opgericht door een groep LGBTQ+-jongeren uit de buitenwijken van de voormalige hoofdstad Bujumbura. Zij hebben als doel een samenleving te creëren waarin mensen van de LGBTQ+-gemeenschap niet gediscrimineerd of gestigmatiseerd worden. Dit doen zij door middel van onderzoek, onderwijs, workshops, slachtofferhulp en lobbyen. Op dit moment is de groep met steun van Het Actiefonds bezig een campagne op te zetten die zal strijden voor afschaffing van de wet die in 2009 aangenomen werd. De campagne bestaat uit een demonstratie in het hart van Bujumbara. Daarnaast zal de organisatie getuigenissen van slachtoffers van geweld en discriminatie verzamelen. Ze verwachten meer dan vijfhonderd getuigenissen te verzamelen. Deze zullen ze opsturen naar politici en media om zo steun te verkrijgen voor het afschaffen van de wet.

Foto: Dave Proffer via deze link van Flickr / CC BY-SA

Verplichte seks

“Ik heb echt het gevoel dat we zoveel meisjes en jonge vrouwen kwijtraken.”

Het zijn de woorden van een vrijwilligster die vrouwen in de grootste sloppenwijk van Kenia helpt om hun seksuele vrijheid te beschermen. Van die vrijheid is in Kenia weinig over. In 2014 liet een grootschalige enquête zien dat 14 procent van de vrouwen tussen 15 en 49 jaar seksueel geweld had ervaren. De nazorg voor de slachtoffers van seksueel geweld is erbarmelijk. In ziekenhuizen hebben ze te maken met te lange wachttijden waardoor het vaak moeilijk is om bewijs van de verkrachting te verzamelen. Bovendien leidt een aanklacht zelden tot veroordeling. Zo zouden slachtoffers bijvoorbeeld het geweld uitgelokt hebben, niet duidelijk genoeg “nee” hebben gezegd of verplicht zijn tot seks omdat ze cadeaus hadden ontvangen.

Studentenbeweging

Het Youth Network Integrated Services for Research and Development (YNISRD) probeert dit probleem aan te pakken. Dit is een lokale ngo die de Keniaanse jeugd vooruit wil helpen. Op dit moment werkt de YNISRD aan een campagne tegen seksueel geweld op de Kisii University. Dat doet zij door bewustzijn te creëren over de rechten van vrouwen en de juridische middelen die beschikbaar zijn om geweld aan te kaarten. Daarnaast willen ze een feministische studentenbeweging van de grond krijgen. Hiertoe zullen zij een demonstratie, evenementen en workshops organiseren. Het Actiefonds steunt hun campagne!

Foto: Marco Verch via deze link van Flickr / CC BY-SA

Femicide

In Latijns- en Midden-Amerika worden dagelijks gemiddeld twaalf vrouwen vermoord. In 98% van de gevallen wordt er nooit iemand vervolgd. Guatemala is hierop geen uitzondering. Sterker nog, het is al jaren een van de landen met het hoogste percentage femicide ter wereld. Femicide is de moord op vrouwen; enkel en alleen omdat zij vrouw zijn.

Mejorando Vidas

De feministische groep Mujeres Mejorando Vidas  komt sinds een aantal jaar op voor de rechten van vrouwen in Guatemala. Zij zijn voornamelijk actief in de gemeente Zaragoza en het departement Chimaltenango. Zo faciliteren zij onder andere trainingen en workshops die de vrouwelijke bevolking bewust moet maken van hun rechten. Ook verlenen zij steun aan slachtoffers van geweld en doen zij onderzoek naar schendingen van vrouwenrechten.

In Latijns- en Midden-Amerika worden dagelijks gemiddeld twaalf vrouwen vermoord

Naast deze activiteiten zullen zij op 25 november deelnemen aan een grote mars door de hoofdstad van Guatemala in het teken van de Internationale Dag tegen Geweld tegen Vrouwen. Mujeres Mejorando Vidas wil zoveel mogelijk vrouwen en groepen waarmee ze samenwerkt in die mars mee laten lopen en zal daarom de reis naar de hoofdstad organiseren.

Het Actiefonds steunt hun lokale activiteiten en deelname aan de mars.