Geen commerciële visvangst dichtbij de Filippijnse kust!

De commercialisering van de kustvisserij in de Filipijnen

In augustus 2024 oordeelde het Filipijnse Hooggerechtshof in het voordeel van de Mercidar Fishing Corporation (MFC), eigendom van een elitaire bureaucratenfamilie met politieke connecties, in haar civiele rechtszaak tegen het Bureau of Fisheries and Aquatic Resources (BFAR) – een overheidsinstantie onder het Filipijnse Ministerie van Landbouw. ​​Waar het BFAR voorheen commerciële visserij activiteiten mocht verbieden binnen de eerste vijftien kilometer van de Filipijnse kunst, in gebieden tot zeven vadem diep, opent de uitspraak uit 2024 de deur voor verdere uitputtende visserij en milieuvervuiling in de kustwateren. Met de extra toegang tot gemeentelijk grondgebied mogen commerciële visserijbedrijven vissen in 98% van de rendabele visgebieden, terwijl de illegale en ongereguleerde visserij al jaren toeneemt.

Deze uitspraak is problematisch om verschillende redenen. Ten eerste beschikken commerciële vissers over apparatuur, aas en vistuig waarmee ze veel agressiever kunnen vissen; commerciële schepen kunnen in één dag vangen wat lokale vissers in maanden of zelfs jaren vangen. Deze schepen vissen met een veel hoger brandstofverbruik, vernietigen vitale koraalriffen en bedreigen lokale ecosystemen die al ernstig overbevist zijn. Bovendien verergert de toenemende marktdominantie van exportgerichte bedrijven zoals MFC de tekorten aan vis, beschikbaar voor consumptie door de Filipijnse bevolking.

Bovendien gaat de uitbreiding van de visrechten in de kustwateren ten koste van de lokale vissers, voor wie vissen niet alleen een manier van leven is maar ook een centrale rol speelt in identiteitsvorming. Het economische welzijn van Filipijnse vissers blijft aanzienlijk achter bij het nationale gemiddelde (39,2% armoede, vergeleken met 25,2% landelijk) en deze kloof zal door de toenemende commerciële concurrentie alleen maar groter worden. Weinig economische stabiliteit betekent dat levensonderhoud zwaarder weegt dan duurzaamheid en daardoor zullen lokale vissers aangewezen zijn op vervuilende en destructieve werkwijzen als sociale rechtvaardigheid uitblijft.

Een mars tegen honger en kapitalistische inmenging

Om te protesteren tegen de uitspraak van het Hooggerechtshof heeft PAMALKAYA-Pilipinas meegeholpen aan het opstellen en indienen van de “Atin ang Kinse Bill” (Wet “15 km is van ons”) bij het Huis van Afgevaardigden op 20 oktober 2025. Deze wet beoogt het exclusieve recht dat vissers die voor hun levensonderhoud afhankelijk zijn van de visserij hadden op de eerste 15 kilometer zee te herstellen.

Met de steun van Het Actiefonds organiseerden vertegenwoordigers van de nationale vissersgemeenschappen op dezelfde dag een protest dat de link benadrukte tussen honger, armoede, milieuvervuiling en de uitbreiding van commerciële macht over de kustwateren. Door verschillende lokale leiders te betrekken, zorgden de demonstranten ervoor dat de diverse perspectieven van lokale gemeenschappen uit heel de Filipijnen werden meegenomen in de nationale campagne voor rechtvaardigheid in de visserij en drongen ze er bij het Congres op aan om de intergenerationele gevolgen van huidige beleidspassiviteit te heroverwegen.

Sinds het indienen van dit wetsvoorstel is PAMALAKAYA-Pilipinas zich via lobbyactiviteiten blijven inzetten voor de bescherming van lokale vissers. Momenteel plant de organisatie een nog grotere top in mei om de druk op beleidsmakers te vergroten en ervoor te zorgen dat het wetsvoorstel snel wordt aangenomen. Het Actiefonds is er trots op deze actie te hebben gesteund en zal zich solidair blijven opstellen tegenover lokale vissers in de Filipijnen die nog steeds te maken hebben met economische moeilijkheden, verlies van identiteit en aantasting van het milieu.