Verkiezingen

De acties van de actiegroep zijn juist nu belangrijk: in de aanloop naar de presidentsverkiezingen van Indonesië speelden sentimenten op tegen migranten, minderheden en de LGBTQIA+ gemeenschap. Deze werden aangewakkerd door de oud-generaal en kandidaat Prabowo Subianto.

Acties

Aliansi Barisan Kesetaraan wil met demonstraties en publieke toespraken het conservatieve deel van de bevolking van Java laten beseffen dat mensenrechten gelden voor iedereen, ongeacht seksuele oriëntatie of gender. Daarnaast richten ze zich op de Indonesische regering: de actiegroep wil dat zij een wet aannemen die een einde moet maken aan seksueel geweld.

Het regime

Omar al-Bashir kwam aan de macht in 1989 na een militaire coup op de regering van Sadeq al-Mahdi. Kort nadat Bashir aan de macht kwam verbood hij politieke partijen en zette hij de militaire junta af, waardoor hij de absolute macht in handen kreeg. Het doel van Bashir was om een langlopend conflict op te lossen tussen noord- en zuid-Sudan. In 2005 kwam het eindelijk tot een oplossing van dit conflict. Op dit moment kwam echter de bevolking van Darfur in opstand. Zij kwamen in opstand tegen de achtergestelde positie van Afrikaanse bevolking ten opzichte van de Arabische bevolking. Bashir machtigde Arabische milities – zoals de Janjaweed – om deze opstand de kop in te drukken, met alle gevolgen van dien: tussen 2003 en 2008 vermoordden deze milities meer dan 300.000 mensen en vonden er op grote schaal verkrachtingen plaats. Sinds 2009 zoekt het Internationaal Strafhof (ICC) de Soedanse president, om hem te kunnen veroordelen voor deze genocide.

De opstand

In december 2018 voerde de Soedanese regering een aantal prijsverhogingen door, onder andere op brood en brandstof. De protesten tegen deze prijsstijgingen ontaarden in een massale uiting van algehele ontevredenheid over de politieke situatie en de levensstandaard van Soedanezen. Sindsdien gaan door het hele land duizenden mensen de straat op. Een slogan – bekend van de Arabische opstanden in 2011 – klinkt nu ook in Sudan op de straten: ‘The people want to bring down the regime’  الشعب يريد إسقاط النظام) ). Wat opvalt is de grote aanwezigheid van vrouwen in de protesten, zo rond de 70% van de demonstranten zijn vrouw. Ook demonstreren de Afrikaanse en Arabische inwoners van Soedan samen tegen Bashir. Het regime reageert met harde repressie: tientallen demonstranten stierven al door kogels van veiligheidstroepen en nog veel meer mensen raakten gewond.

De demonstraties bereikten afgelopen weekend een nieuw hoogtepunt. Afgelopen zaterdag vonden er enorme protesten plaats in Khartoem. Tienduizenden Soedanezen gingen de straat op. Veiligheidstroepen schoten op demonstranten, met zeven doden en tientallen gewonden als gevolg, daarnaast arresteerden ze alleen deze zaterdag al 2.500 demonstranten. Delen van het Soedanese leger weigeren sinds dit weekend de demonstranten te onderdrukken en beschermden in sommige gevallen zelfs de demonstranten. Wanneer we kijken naar eerdere opstanden, kan dit een cruciale ommekeer zijn in de politieke situatie van het land.

Nederland

Ook in Den Haag was er zaterdag een demonstratie. Deze demonstratie was in solidariteit met de opstand in Soedan en met gevluchte Soedanezen in Nederland die dreigen te worden uitgezet.

Tijdens een eerdere demonstratie, droeg iemand een bord met de oproep: ‘Europese banken dienen berecht te worden’. Jarenlang investeerden Europese banken en pensioenfondsen in oliemaatschappijen die samenwerken met het regime van Bashir. Van de olie-inkomsten, de grootste inkomensbron van Soedan, wordt 60-80% uitgegeven aan wapens.

Ondanks dat er al tientallen jaren aanwijzingen zijn dat mensen in Soedan opgesloten en gemarteld worden blijft de Immigratie- en Naturalisatiedienst gevluchte Soedanezen uitzetten. Een voorbeeld is de zaak van Ezzedine Mehimmid – een 25-jarige gevluchte man uit Darfur. Afgelopen januari zette de marechaussee Mehimmid met veel geweld op een KLM vlucht naar Nairobi, zoals te lezen is in een verslag van iemand die zich op deze vlucht bevond. Vanaf Nairobi is Mehimmid naar Khartoem gebracht, het is onduidelijk hoe het nu met hem gaat.

Het is belangrijk dat er ook vanuit Nederland solidariteit is met de opstand tegen de autoritaire Bashir. Het regime van Bashir kan alleen bestaan van het geld dat fossiele bedrijven betalen voor Soedanese olie. Deze bedrijven – samen met de banken en pensioenfondsen die in hen investeren – hebben een verantwoordelijkheid, waar wij ze op kunnen wijzen. Mensen die vluchten voor de misdaden van Bashir, moeten opgevangen worden. Het moet over zijn met het uitzetten van gevluchte Soedanezen door de IND, de marechaussee en KLM. Steun de Soedanese opstand op 20 april in Den Haag!

Actie!

Door financiële steun van Het Actiefonds zijn ongedocumenteerden in staat deel te nemen aan verschillende acties. Zo organiseerden ze een solidariteitsdemonstratie met een hongerstaking in een uitzettingscentrum, waar meerdere van hen zelf vast hebben gezeten. Verder gingen zij naar een antiracisme demonstratie in Londen en een een solidariteitsdemonstratie met de Rohingya.

CARAG houdt een solidariteitsdemonstratie met een hongerstaking in een uitzettingscentrum

Het is belangrijk dat er niet alleen over, maar juist met vluchtelingen wordt gepraat. Door wederzijdse hulp en protesten pakken ongedocumenteerden binnen CARAG hun autonomie terug in het migratiedebat!

Toerisme = winst

Huizen moeten wijken voor hotels en veel stadsbewoners worden verdreven uit hun huizen. Ze worden gedwongen in andere wijken hun toevlucht te zoeken en door een gebrek aan betaalbare woningen ontstaat er dakloosheid. Het contrast tussen arm en rijk verscherpt: inmiddels zijn grote delen van Sevilla alleen nog toegankelijk voor winstgevende toeristen en de elite.

Tsunami

Op 3 en 4 april komt er een wereldtoerisme-top samen in Sevilla: de zogeheten WTTC (World Travel and Tourism Council). CACTUS organiseert een tegentop; om te laten zien dat stedelingen zich verzetten tegen het wanbeleid rondom toerisme. Deze toerismeraad is alleen uit op winst en ziet schaamteloos toe hoe alle aspecten van het leven en cultuur van de oorspronkelijke bewoners worden geconsumeerd. CACTUS wil het debat stimuleren over de noodzaak van een verandering in het ontwikkelingsmodel in Sevilla en andere Zuid-Europese steden die worden overspoeld door een ware tsunami aan toeristen.

Tegentop

Specifiek gaat de groep een directe actie workshop organiseren om zoveel mogelijk mensen te mobiliseren en informeren. In de nacht van 2 op 3 april zal de groep activisten een flashmob organiseren. De echte tegentop gaat van start op 4 april en duurt tot 6 april: de top houdt verschillende bijeenkomsten in, die gaan over de verschillende manieren waarop het toerisme de levens en omgeving van stadsbewoners beïnvloedt. Er zullen workshops zijn over vormen van verzet tegen deze processen en hoe je je zelf kunt organiseren in een actiegroep. Op vrijdag 5 april zal de groep creatieve directe acties organiseren, met als afsluiter op zondag 7 april een grote manifestatie!

CACTUS ontstond in november 2017, als gevolg op een conferentie over toerisme en tegenreacties, waaraan verschillende buurtverenigingen en sociale groepen van Sevilla deelnamen. Het doel van CACTUS is om het recht op huisvesting en hun eigen stad terug te claimen. Iets wat Het Actiefonds altijd aanmoedigt!

Demonstratie

Voix des Migrants hield een succesvolle demonstratie. De groep activisten sprak al met de Kameroense autoriteiten en is uitgenodigd mee te praten op een bijeenkomst over vluchtelingenrechten. Dit betekent dat groepen die strijden voor de rechten van migranten in Kameroen eindelijk gehoord worden!

Great March of Return

Afgelopen 30 maart was het een jaar geleden dat de Great March of Return begon. Met deze demonstraties eisen de Palestijnse demonstranten de uitvoering van het recht op terugkeer. De demonstranten willen dat gevluchte Palestijnen terug kunnen naar de dorpen en steden waar ze zijn geboren. Sinds 30 maart 2018 zijn er wekelijks demonstraties aan de grens tussen Gaza en Israël, waar meerdere malen tienduizenden mensen aan meededen.

Repressie

Het Israëlische leger reageerde op de vreedzame demonstranten met traangas en rubberen kogels, maar schoten ook met scherp op demonstranten. Hierdoor zijn al meer dan 220 demonstranten vermoord, waaronder medici, journalisten en kinderen. Daarnaast zijn dertienduizend demonstranten verwond, waarvan velen ernstig.

Return Solidarity

Return Solidarity is een geweldloze actiegroep die zich inzet voor de rechten van Palestijnen. Ze voeren actie wanneer Palestijnen om solidariteit vragen. Ze voerden wekelijks actie aan de Israëlische kant van de grens met Gaza, tegelijkertijd met de demonstranten van de Great March of Return in Gaza en stonden dan ook met hen in contact. Afgelopen zaterdag (30 maart) demonstreerden ze in Tel Aviv. Ook plakten ze posters in Tel Aviv met de gezichten van kinderen die tijdens de demonstraties door Israelische soldaten zijn vermoord.

Het Actiefonds steunt Return Solidarity met een bedrag van 1500 euro. Ze willen dit gebruiken voor nieuwe spandoeken, vlaggen en megafoons, en het drukken van posters en flyers. Van de demonstratie van zaterdag 30 maart is hier een filmpje te bekijken. Net als de foto’s, is het filmpje van Haim Schwarczenberg.

Berlijn zonder deportaties

Dat mensen vluchtelingen thuis verbergen is niet nieuw. Dit nieuwe initiatief wil echter op grote schaal mensen die bereid zijn vluchtelingen thuis op te nemen in contact brengen met ongedocumenteerden. Het doel van de groep is om Berlijn een stad te maken zonder deportaties.

Kerkasiel

De inspiratie van deze groep jonge mensen komt van het Kerkasiel. Dit geeft een kerk het recht vluchtelingen op te vangen tijdens een kerkdienst. Een voorbeeld hiervan is het Armeense gezin dat kerkasiel kreeg van een kerk in Den Haag, die meer dan acht weken, onafgebroken een dienst hield om dit gezin te beschermen. De jonge mensen uit Berlijn dachten dat niet alleen kerken dit zouden kunnen, maar burgers zelf ook.

Directe actie

Bürger*innen-Asyl Berlin wil zo veel mogelijk vluchtelingen steunen en denken dat ze de komende twee jaar tussen de vijfentwintig en honderd vluchtelingen succesvol van deportatie kunnen behoeden. Het Actiefonds steunde de groep met vijfhonderd euro en is zeer verheugd dat dit soort initiatieven ontstaan! Directe actie en solidariteit met ongedocumenteerden is hard nodig!

Netwerk van activisten

Act For Climate Justice is een netwerk van Belgische klimaatactivisten die oproepen tot directe en burgerlijke ongehoorzaamheidsacties. Eerder voerden ze actie tegen fossiele bedrijven als Exxonmobile, Total en RWE.

Daarnaast organiseerden de activisten ook acties tegen de Belgische overheid, die in hun ogen te weinig doet om klimaatverandering te stoppen. Activisten blokkeerden het parlement voor een dag, ook riepen ze op om persoonlijk contact op te nemen met de Belgische ministers die verantwoordelijk zijn voor milieu; 23.000 Belgen sms’ten of mailden de ministers met hun klimaatzorgen.

Actie!

Op maandag 18 maart blokkeerden activisten van Act For Climate Justice het investeringskantoor van BNP Paribas Fortis. Hierdoor konden werknemers de hele ochtend en begin van de middag niet naar binnen. De activisten hekelen de enorme investeringen die de bank doet in de fossiele industrie. Tegelijkertijd organiseerden ze een blokkade van oliedepots van Total in het Waalse Feluy, hier konden vrachtwagens het terrein niet op en lag het transport van olie voor een dag stil.

Bij beide acties benoemden de activisten de overlap tussen de klimaat- en sociale strijd. De multinationals en de financiële sector maken enorme winsten ten koste van werknemers en het klimaat. De activisten willen niet dat burgers voor de kosten van de klimaattransitie op moeten draaien, maar dat deze betaald wordt door de grootste vervuilers.

Blokkade oliedepots Total in Feluy

De stuwdammen in Laos

LDIM verzet zich tegen het desastreuse beleid van de Laotiaanse regering, die maar stuwdammen blijft bouwen. Tussen 10 en 19 juni 2019 vinden er in Bangkok twee conferenties plaats van ASEAN, een politiek-economische samenwerking van tien Zuidoost-Aziatische landen. LDIM organiseert in deze week acties om aandacht te vragen voor de schadelijke gevolgen van de stuwdammen in de Mekong-regio.

De Democratische Volksrepubliek Laos wil graag de ‘Batterij van Azië’ worden. De Laotiaanse regering ontwikkelde een plan, waardoor zij door middel van stuwdammen in de Mekong rivier, zeer veel stroom kunnen opwekken en exporteren. Inmiddels legde Laos al vijftig stuwdammen aan in de Mekong rivier en zijn er plannen voor het bouwen van nog eens vijftig dammen, voor 2020. De schadelijke effecten voor mens en natuur zijn nu al duidelijk zichtbaar: veel plant- en diersoorten hebben stromend water nodig om te overleven en gemeenschappen die langs de Mekong rivier wonen worden door het stijgende water gedwongen te verhuizen.

Poster van eerdere bijeenkomst tegen beleid omtrent stuwdammen in Laos, op de universiteit van Chiang Mai (Thailand)

Niet alleen Laos is verantwoordelijk

Ongeveer negentig procent van de stroom die Laos met de stuwdammen opwekt wordt geëxporteerd. Voornamelijk naar Thailand, maar ook naar andere landen uit Zuidoost-Azië. LDIM houdt daarom niet alleen de regering van Laos verantwoordelijk, zij zien het als een probleem waar meerdere landen binnen de ASEAN verantwoordelijk voor zijn. De activisten zullen de leiders van deze landen aanspreken op hun verantwoordelijkheden als ze samenkomen in Bangkok.

Eerder protest van Laos Dam Investment Monitor in Korea

De mobilisatie en protest

In Bangkok vindt van 10 tot 14 juni de Mekong-ASEAN milieuweek en van 17 tot 19 juni het ‘Peoples Forum’ van ASEAN plaats. LDIM wil meer dan duizend activisten uit alle tien ASEAN-landen mobiliseren en organiseert een eigen conferentie omtrent de schadelijke gevolgen van de stuwdammen die de regering van Laos bouwt. Het Actiefonds steunt LDIM met drieduizend euro om activisten te mobiliseren, acties en demonstraties te organiseren en zoveel mogelijk mensen op de hoogte te brengen van de problematiek rond stuwdammen in de Mekong rivier.

Het regime

Daniel Ortega –de huidige president van Nicaragua- is de leider van de FSLN, het Sandinistisch Nationaal Bevrijdingsfront. In 1979 kwam de Marxistische Ortega aan de macht, na een revolutie die de Somoza familie van de troon stootte. Tijdens zijn eerste presidentschap nationaliseerde Ortega veel land (dat eerder in handen was van de Somoza’s) en bedrijven. Er was veel aandacht voor onderwijs en gezondheidszorg en er was een grote alfabetiseringscampagne. In 1990 verloor Ortega de verkiezingen van een coalitie van partijen.

In 2006 kwam hij voor de tweede keer aan de macht. Dat jaar stemden de Nicaraguanen, na jaren van neo-liberale hervormingen, met een grote meerderheid de rechtse regering weg. De jaren onder de rechtse regeringen van 1990 tot 2006, werden gekenmerkt door inmenging van het IMF en de Wereldbank. Dit leidde tot armoede onder de toch al arme bevolking.

Met het wegstemmen van de rechtse regering hoopten veel Nicaruguanen op een gelijkwaardigere samenleving, maar Ortega en de FSLN bleken aan een autoritair regime te bouwen: de politie en het leger zijn inmiddels volledig in handen van Ortega, rechters die tegen Ortega zijn worden aan de kant gezet en Ortega kan herkozen blijven worden. Op economisch vlak mixt het regime socialisme en neo-liberalisme. De regering besteedt geld aan sociale programma’s voor de lage klasse, maar onderhandelt tegelijkertijd met grote internationale bedrijven en de economische elite van Nicaragua. De protesten van 2018 richtten zich dan ook tegen liberale hervormingen die Ortega zonder overleg doorvoerde.

Protesten

Nadat vreedzame protesten in april 2018 tegen deze hervormingen door de politie werden neergeslagen, was de maat vol. Protesten tegen het regime brachten de maanden hierna honderdduizenden mensen de straat op. Ortega zette naast de politie en het leger ook gewelddadige paramilitairen in tegen de demonstranten. Sindsdien zijn er al meer dan driehonderd demonstranten vermoord en meer dan tweeduizend mensen gewond geraakt.

De repressie van Ortega bleef hier niet bij: het leger, de politie en paramilitairen vielen de gebouwen van NGO’s en onafhankelijke media binnen, waarna dezen werden vernield en gesloten. Hiermee werden de belangrijkste stemmen voor democratische waarden de mond gesnoerd. Veel activisten moeten een bittere keuze maken: vluchten of worden opgepakt. Intussen kent het regime bijna vijfhonderd politieke gevangenen die hoge celstraffen boven het hoofd hangen, mede door de in juli aangenomen anti-terreur wet. Een van hen is de Belgisch-Nicaraguaanse geneeskundestudente Amaya Eva Coppens, tegen wie twintig jaar gevangenisstraf is geëist.

Arrestatie van Amaya Eva Coppens – Foto: LA PRENSA/ARCHIVO/Eddy López

Caravana

Er zijn sinds april al meer dan 50.000 Nicaraguanen naar Costa Rica gevlucht. Het ‘Articulacion de Movimientos’ organiseerde een karavaan van bussen met gevluchte activisten naar de grens tussen Costa Rica en Nicaragua. Aan de grens waren zij in staat hun familie en vrienden te ontmoeten, maar ook mede-activisten uit hun regio (de bussen gaan per stad of regio). De karavaan was naast een ontmoeting vooral ook een protest om de invloed van gevluchte activisten te vergroten.

Het Actiefonds steunde dit initiatief met een financiele bijdrage. Ook een demonstratie in Nederland werd gesteund. Op de Dam vond een demonstratie plaats tegen het staatsgeweld en de repressie en voor mensenrechten en de bevrijding van de politieke gevangenen in Nicaragua.

Karavaan van ‘Articulacion de Movimientos’