La Colosa

Vorig jaar al deed de groep Cosajuca een aanvraag bij Het Actiefonds. Zij waren bezig met de voorbereidingen op het referendum dat een jaar later allesbepalend zou blijken. De enorme opkomst was overweldigend en cruciaal. Dit referendum zou gaan beslissen over het open goudmijnproject La Colosa, een project van het Zuid-Afrikaanse AngloGold Ashanti. Hoewel nu nog in exploratiefase, zou La Colosa één van de grootste goudmijnen ter wereld worden.

Zonder toestemming

In Cajamarca in Colombia is het overgrote deel van de grond bestemd voor de mijnbouw. In 86% van het gebied is de bestemming al goedgekeurd en nog eens 13% is in aanvraag. Dit besluit is genomen over de ruggen van de bewoners. Hier moest een eind aan komen, vond Cosajuca. Dus vond er op 26 maart van dit jaar een volksraadpleging plaats. Het Actiefonds hielp onder andere met transport, publiciteit en promotie om zoveel mogelijk mensen op de been te brengen. En maar liefst 98 procent (!) stemde tegen de mijnactiviteiten in de gemeente.

Bedreigd en vermoord

Het referendum kwam er niet zomaar. Al sinds 2009 worden er massamobilisaties en manifestaties gehouden, niet zelden zonder gevaar voor milieuactivisten. Vorig jaar alleen al werden er meer dan 120 gemeenschapsleiders vermoord. Meer dan 100.000 mensen gingen de straten op om te protesteren tegen de komst van de mijn. De mijn bedreigt het leven, het water en het land van de oorspronkelijke bevolking. De vruchtbare landbouwgrond van de lokale gemeenschappen zou volledig moeten wijken.

Bouwen aan vrede

Gelukkig is het referendum wettelijk bindend. Minister van Milieu, Manual Rodriguez, zei er over: ‘Eén van de wegen om aan vrede te bouwen is om respect op te brengen voor de beslissing van mensen uit een gebied, in dit geval Cajamarca, over wat zij vinden dat de toekomst van hun gebied is.’ En daar sluiten wij ons bij aan. Jij kunt de Colombianen ook een extra steun in de rug geven met een donatie!

Mensenrechtenschendingen

In Mexico zijn staatscorruptie en mensenrechtenschendingen aan de orde van de dag. Journalisten en activisten worden vervolgd en zelfs vermoord. Een van de meest gruwelijke zaken in de afgelopen jaren is de verdwijning van 43 studenten in september 2014. De Mexicaanse regering presenteerde een zogenaamde historische waarheid over deze gebeurtenissen, maar deze werd terecht verworpen door internationale experts.

Campagne

Het Saving Mexico Collectief (SMX), opgericht in 2016 door een in Nederland wonende Mexicaan, strijdt voor gerechtigheid voor de Mexicaanse bevolking. Met de Saving Mexico campagne willen de vrijwilligers de zware mensenrechtenschendingen in het land onder de aandacht brengen. SMX stuurde brochures, posters, stickers en flyers naar mensenrechtenorganisaties in verschillende staten, met daarin informatie over de betrokkenheid van de Nederlandse Rabobank bij misdaden onder andere gepleegd door drugskartels. Dat lijkt een heftig statement, maar er loopt op het moment een Amerikaans onderzoek naar het witwassen van drugsgeld door de Rabobank.

Witwaspraktijken

Het Saving Mexico collectief vindt dat financiële instellingen zoals de Rabobank ruimte geven aan drugsorganisaties om geld wit te wassen. Kartels floreren, de criminaliteit laait op. Met enorme gevolgen voor de lokale bevolking. De rechtszaak tegen de Rabobank is onderdeel van een bredere campagne over de langere termijn. Het collectief wil ook evenementen organiseren die aandacht schenken aan geweld tegen journalisten en het inperken van de vrijheid van meningsuiting. Want de inwoners van Mexico verdienen gerechtigheid.

Steun Saving Mexico met een gift en draag bij aan gerechtigheid!

Imago

De actievoerders werken samen met lokale groepen en activisten uit gebieden waar BP werkzaam is: onder andere inheemse groepen  uit Colombia en West-Papoea.  De gemeenschappen aldaar zien hun natuurlijke leefgebieden verdwijnen ten gevolge van deze verwoestende indsutrie. BP is verantwoordelijk voor een aanzienlijke bijdrage aan de opwarming en vervuiling van de aarde. Maar om hun imago op peil te houden, onderhouden grote oliemaatschappijen als BP sponsorship- banden met toonaangevende culturele instituties.

Invloeden van BP op museumbeleid

Zo werd in het British Museum na aandringen van BP op korte termijn een Mexicaans festival georganiseerd, in samenwerking met de Mexicaanse ambassade. Niet geheel toevallig bleek dat op hetzelfde moment BP in Mexico wilde  meedingen in de privatisering van de oliesector. Ook bleek uit gelekte interne communicatie dat een medewerker van het museum de keuze voor het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk – gemaakt door een groep inheemse Australische kunstenaars – eerst doorstuurde naar BP, met de vraag of zij hier geen probleem mee hadden, aangezien activisten uit deze gemeenschap zich al lange tijd verzetten tegen boringen van BP op hun grondgebied.

Succes van Art not Oil

De groep ‘To BP or not to BP?’ maakt deel uit van de Art Not Oil coalition. Door pressie van verschillende groepen aangesloten bij deze coalitie zijn er al enkele toonaangevende culturele instituties overstag; zo hebben het Tate museum en het Edinburgh International Festival een streep gezet door hun sponsoring door BP. En het Science Museum heeft een einde gemaakt aan haar samenwerking met Shell. De aanhoudende pressie van deze actiegroepen blijkt dus een efficiënte methode om de internationale olielobby aan te pakken! Het Actiefonds is blij zo’n succesvolle campagne te mogen steunen.

Vliegveld uitbreiding

De luchtvaartsector is een belangrijke actor in de opwarming van de aarde. Om deze reden besloot het Oostenrijkse gerechtshof in februari 2017 dat er geen derde landingsbaan aangelegd mag worden. Na veel commotie werd deze beslissing echter weer terug gedraaid door het hooggerechtshof. Dit betekent dat de federale administratieve rechter opnieuw moet beslissen over de derde baan. Een onbegrijpelijke beslissing die een desastreus effect op het klimaat kan hebben. Voor de klimaatbeweging een teken dat hun strijd nog niet gestreden is. ‘Niet verder dan voorheen!’

De uitbreiding van het vliegveld heeft grote gevolgen voor het klimaat en is niet te rijmen met het door de Oostenrijkse overheid gestelde doel om CO² uitstoot te verminderen. Tijd dus om in actie te komen. De Oostenrijkse activisten zijn van mening dat de klimaatcrisis bij de wortels moet worden aangepakt: bij de grootste vervuilers. Dit doen ze heel direct door hun pijlers te richten op de luchthaven en luchtvaartsector. Tijdens het klimaatkamp werden 28 workshops gehouden om mensen te informeren en te mobiliseren. Daarnaast zijn er verschillende acties gevoerd op het rondom het vliegveld. De meest opvallende actie is de rode lijn die de activisten trokken door het vliegveld en op de geplande locatie van de derde landingsbaan. In rood gekleed en met een 40 meter lange banner met daarop ‘Rote Linie: Kein Weiter wie bisher!’ (‘Rode lijn: niet verder dan voorheen!’) vormden zo’n 200 activisten een rode lijn. Willen we verdere klimaatverandering tegengaan, dan moet deze lijn niet overschreden worden.

Samen kunnen we een grens trekken en de opwarming van de aarde stoppen. Doe je mee? Help de klimaatactivisten dan nu met een donatie.

Vergiftigde grond

Zo’n 1500 families – voornamelijk vrouwen – zijn afhankelijk van de mosselvangst en -verwerking in het gebied rondom de riviermonding van Muros-Noia. De mijnbouw vervuilt de grond met zware metalen. Als gevolg hiervan zijn al duizenden hectares zeebedding gesloten. De consequenties voor de gemeenschap zijn desastreus: zonder mosselvangst geen levensonderhoud. Ondertussen onderneemt Sacyr Group juridische stappen om milieugroepen te blokkeren die watermonsters proberen te nemen van plekken waar illegale lozingen van giftige stoffen plaatsvinden, om zo hun schadelijke praktijken uit het licht te houden.

Gedwongen uitzetting

De gemeenschappen wonend rondom de mijn lopen niet alleen het gevaar hun inkomsten kwijt te raken. Ze worden ook bedreigd met uitzetting uit hun huizen en in bezitneming van nog meer van hun grond. Bewoners klagen over intimidatie van Sacyr Group. Ondanks massale protesten blijft de regionale overheid de mijnbouwactiviteiten steunen.

Herwinnen van de grond

Met hulp van Het Actiefonds herwinnen de lokale gemeenschappen de van hen ontnomen grond. Dit doen ze door bedreigde, inheemse boomsoorten te planten in de oude mijnschachten en mijnbouwgaten. Vele families met kinderen beplanten de grond en krijgen het gebruiksrecht over de bomen en zijn vruchten. Het doel is de aangetaste gebieden te herstellen en de verloren grond terug te winnen.

Help mee

Vind jij het ook niet kunnen dat de belangen van multinationals boven de rechten en gezondheid van lokale gemeenschappen gaan? Toon je solidariteit met de bewoners van Galicia en doneer nu!

Samen tegen klimaatverandering

Polen, Duitsland, Zweden, Italië, België, Frankrijk, Rusland en zelfs de Verenigde Staten: actievoerders kwamen overal vandaan om deel te nemen aan het klimaatkamp. En zij hadden allemaal één doel: protesteren tegen de vervuilende mijnindustrie en vechten voor het behoud van een gezond klimaat. Om aandacht te kunnen genereren voor het probleem van klimaatverandering werden er op zaterdag verschillende succesvolle legale protesten georganiseerd rondom en zelfs in de mijnen.

‘Limity jsme my’

In het klimaatkamp werden verder lezingen en workshops gehouden. Er heerste een sfeer van verbondenheid en vriendschap en er was ruimte om met elkaar ervaringen uit te wisselen. ‘We are the limits!’ was het kampmotto. Ieder individu kan op zijn of haar eigen manier bijdragen aan het wereldwijde protest tegen de vervuilende industrieën. De groep hoopt volgend jaar een nog succesvoller kamp te kunnen organiseren met nog meer deelnemers.

Steun de groep Limity Jsme My met een donatie, zodat zij nog meer geslaagde acties kunnen organiseren!

​Het is al maanden onrustig in het Rifgebied in het noorden van Marokko. De Riffijnen strijden voor sociale rechtvaardigheid. Ook in Nederland gaan mensen de straat op om hun solidariteit met de volksbeweging van de Rif, Hirak, te tonen. Het Actiefonds sprak met Khadija Al Mourabit, voorzitter van de Marokkaanse Vrouwen Vereniging Nederland (MVVN). Ze vertelt over de situatie in het Rifgebied en de “Vrouwenmars in solidariteit met de vrouwen van de Rif” die zij op 18 juni 2017 organiseerde.

Protesten in de Rif

Op 26 oktober 2016 komt vishandelaar Mohsin Fikri om het leven in de havenstad Al Hoceima. Na een hoog opgelopen discussie met de visinspectie werd zijn visvangst geconfisqueerd en in een vuilniswagen gegooid. Fikri springt er achteraan in een poging zijn vis te redden en wordt vermorzeld door het hydraulisch systeem van de wagen. Deze gruwelijke gebeurtenis was de druppel die de emmer deed overlopen: de bewoners van Al Hoceima gaan woedend de straat op. Er wordt geprotesteerd tegen de corrupte werkwijze van Marokkaanse autoriteiten, waar Fikri’s dood als een gevolg van wordt gezien. De inhoud van de protesten breidt zich al snel uit en de verontwaardiging over de algehele achterstelling van het Rifgebied komt naar boven. Demonstraties waarin een verbetering van de politieke en sociaaleconomische situatie worden geëist spreiden zich uit over de regio.

In een poging de protesten de kop in te drukken, zijn vele demonstranten en journalisten de afgelopen maanden gearresteerd. Amnesty International meldt dat de arrestanten fysiek en mentaal worden mishandeld door cipiers. Khadija hoort dezelfde verhalen van haar contacten in de regio: ‘Marteling en verkrachting door de politie zijn veelvoorkomend in Marokko.’

Vrouwenmars in solidariteit met de Rif

Zo’n 150 tot 200 mensen liepen die zondag met de “Vrouwenmars in solidariteit met vrouwen van de Rif” van de Dam naar het Museumplein. Tijdens de mars werd opgeroepen tot de onmiddellijke vrijlating van de politieke gevangenen. Khadija benadrukt dat de mars een uiting van solidariteit met de gehele volksbeweging is. Niettemin zijn vrouwen een extra kwetsbare groep en het is belangrijk om hier aandacht voor te vragen. De repressie van de Marokkaanse autoriteiten zorgt ervoor dat het onveilig is voor vrouwen in de provincie Al Hoceima. De provincie is belegerd en de straten staan vol met zwaarbewapende veiligheidstroepen. ‘Ik hoor van vrouwen daar dat zij op straat te maken krijgen met sexual harrassment en bedreigingen – onder andere met verkrachting – door de ordetroepen’, aldus Khadija. Na de mars zijn actievoerders Silya Ziani en Bouchra El Yahyaoui vrijgelaten, maar vele anderen zitten nog vast.

Steun van Het Actiefonds

MVVN ontving financiële steun van Het Actiefonds voor de vrouwenmars. Van dit geld huurden zij een podium met geluidsapparatuur en lieten zij spandoeken en T-shirts drukken. Door het podium op zowel de Dam als het Museumplein werd de aandacht van veel omstanders getrokken, vertelt Khadija. Het bereik beperkte zich niet enkel tot omstanders in Amsterdam. De mars werd uitgezonden via een livestream. Inmiddels is de stream meer dan 100.000 keer bekeken, met name in Marokko.

Het Actiefonds is er trots op bij te dragen aan deze solidariteitsactie en steun te betuigen aan de actievoerders zowel in Nederland als in Marokko. Khadija: ‘Het gaat niet alleen om de financiële hulp, maar ook om steun te krijgen. De steun van Het Actiefonds zorgt er ook voor dat het serieus genomen wordt.’

Steun de strijd voor rechtvaardigheid en gelijke behandeling van de Riffijnen met een gift!

Khadija Al Mourabit (foto gemaakt door Jeroen van Wisse)

Allesverwoestende modderstromen in Sierra Leone

Vorige maand denderde een modderstroom door de straten van Freetown in Sierra Leone. Na dagen van heftige regenval overviel een vloed van modder de bewoners rondom Freetown in hun slaap. Hierbij kwamen meer dan 1000 mensen om het leven, en zo’n 7000 mensen verloren hun huis. De armsten zijn het hardst getroffen. Deze ramp is dan ook niet enkel een gevolg van ecologische factoren, maar heeft net zo goed een economische oorzaak. In Freetown wonen duizenden mensen in zogeheten informele wijken, oftewel sloppenwijken zonder elektriciteit en stromend water. Deze mensen worden elk jaar opnieuw disproportioneel getroffen door de regenval. Deze regenval is nooit onverwachts; Freetown is een van de “natste” steden van heel Afrika. Sinds 2008 overstroomt Kroo Bay, een van de grootste sloppenwijken met een geschatte populatie van 6000 mensen, elk jaar opnieuw.

Arme bevolking hardst getroffen

Het overstromingsprobleem in Freetown is veelzijdig. Vanwege een gebrek aan regelgeving en het onvoldoende in acht nemen van milieuwetten, leven tienduizenden inwoners in gevaarlijk kwetsbare woningen. Er is een groot tekort aan woningen, waardoor de arme bevolking gedwongen in krotten woont in wijken aan de randen van de stad. De waterafvoersystemen in de stad worden geblokkeerd door afvalophopingen. Bij zware regenval storten de verstopte afvoerbuizen grote hoeveelheden afval – waaronder onhygiënisch medisch afvalmateriaal – in de sloppenwijken aan de kust. Zo brengt een overstroming niet alleen direct gevaar van verdrinking, maar verhoogd het ook het risico op ziektes. De gemiddelde levensverwachting van bewoners van deze wijken ligt dan ook op 35 jaar: 10 jaar onder het landelijke gemiddelde. Daarnaast zorgt ontbossing van de hoger gelegen delen ervoor dat de bodem destabiliseert en modderstromen vrij baan hebben. En waarom de bomen op bergtoppen worden gekapt? Om de elites van het land van huizen met een mooi uitzicht te voorzien.

Actievoerders eisen bescherming

De actiegroep Youth Arise Organisation pikt het overheidsbeleid niet langer en komt in protest. Ze organiseren op 21 en 22 september demonstraties voor het gemeentehuis van Freetown. Ze eisen wetgeving die verdere verkoop van land en ontbossing voorkomt. Ze maken zich hard voor de invoering van een nieuw beleid om toekomstige rampen te voorkomen. Het Actiefonds support de Youth Arise Organisation. Ze hebben geld nodig voor het maken van spandoeken, drukken van t-shirts, huren van een geluidsinstallatie en verspreiden van promotiemateriaal. Hiervoor kunnen ze jouw steun goed gebruiken. Een kleine bijdrage zorgt er al voor dat zij hun stem kunnen laten horen.

Klimaatverandering is echt een oorzaak

Het falen van de regering van Sierra Leone om bewoners van risicovolle gebieden te beschermen heeft verwoestende gevolgen, maar er zijn ook factoren die buiten het vermogen van het land liggen. Sierra Leone heeft dit jaar driemaal de verwachte seizoensgebonden regenval gehad. Zwaardere regenval is eevan de gedocumenteerde effecten van klimaatverandering, veroorzaakt door menselijk handelen. En naarmate de aarde warmer wordt en het weer extremer, lijden de armste mensen, de mensen zonder stem en zonder bescherming, steeds meer.

De Franse greep

De protestgroep Mouvement des Sans-Voix du Mali (MSV) organiseerde de demonstratie om aandacht te vragen voor de Franse inmenging in de Malinese politiek. De voormalige Franse kolonie Mali is al 57 jaar onafhankelijk, maar het netwerk La Françafrique heeft de politieke, commerciële en militaire touwtjes nog stevig in handen. Grondstoffen en mineralen gaan naar Frankrijk, en de markt is voornamelijk opengesteld voor Franse producten. In ruil daarvoor helpt Frankrijk de veiligheid in de regio te bewaren. Dit is volgens MSV een voortzetting van het imperialistische koloniale systeem.

Economische belangen

Frankrijk heeft heden ten dage nog steeds stevige controle over de franc CFA, de munteenheid in Centraal- en West-Afrika. In de koloniale tijd stond deze afkorting voor Franc des Colonies Francaises en Afrique, inmiddels is de naam gewijzigd naar Franc Communauté Financière Africaine. De munteenheid is aan de Euro gekoppeld en voor de waarborging van de monetaire waarde zijn de Afrikaanse landen verplicht 65% van hun reserves bij de Franse Centrale Bank te stallen. De landen hebben zelf geen toegang tot over zeggenschap over deze reserves, die naar schatting 19 miljard euro bedragen. Om aan het geld te komen moeten de landen bij de Franse Centrale Bank lenen. Zo lenen zij dus met rente van hun eigen reserves.

Ook hebben Franse bedrijven een semi-monopolie op overheidscontracten in Mali. In economisch waardevolle branches als telecommunicatie, water, infrastructuur, havens, elektriciteit en vliegvelden moeten Franse bedrijven eerst in aanmerking komen voor aanbesteding van opdrachten. De consequentie hiervan is dat alle winstgevende sectoren worden gedomineerd door Fransen, en de winsten gemaakt in Mali worden geïnjecteerd in de Franse economie.

Imperialistische beschavingsmissie

Het imperialisme van Frankrijk reikt verder dan enkel de Malinese economie; het blijkt een ware beschavingsmissie te zijn. Tijdens de G20-top in Hamburg stelde de kersverse Franse president Macron het volgende: ‘Zolang vrouwen in Afrika nog zeven tot acht kinderen krijgen, is met geld smijten nutteloos.’ Niet veel later wordt er in Mali een wetsvoorstel geïntroduceerd voor het beperken van geboortes tot drie kinderen per vrouw. MSV vreest dat Macrons speech Malinese parlementariërs heeft beïnvloed om voor het wetsvoorstel te stemmen.

Voor een onafhankelijk Mali

Het protest van MSV is een oproep aan zowel de Malinese als Franse regering om de soevereiniteit van Mali te herstellen. MSV organiseerde een persconferentie met als doel het onderwerp in de media te krijgen en zo meer mensen te mobiliseren. Ook liepen de demonstranten met spandoeken en borden door Bamako, de hoofdstad van Mali. Het Actiefonds X-Y steunt MSV in de oproep aan hun voormalige kolonisator om nu echt te vertrekken: ‘Le nouveau néo-colonialisme français au Mali, ça suffit! Basta!’

Steun de Malinese bevolking in hun strijd voor volledige onafhankelijkheid: doneer nu!

Bezetting

Vrijwilligers van The Greenhouse Infoshop zijn begonnen met het bezetten van een aantal bomen. Dit uit protest tegen de plannen voor een weguitbreiding. Deze uitbreiding zal de massale kap betekenen van maar liefst 1000 bomen in de omgeving. Samen met een aantal andere organisaties heeft de groep een aanklacht ingediend tegen de DENR (Department of Environment and Natural Resources) en de DPWH (Department of Public Works and Highways).

Multinational

De bomenkap is gepland zonder enige vorm van toestemming van de lokale inwoners. Daarbij komt dat de uitbreiding van de weg is geïnitieerd door het multinational bedrijf FUJI, een autobandenfabriek die gebouwd zal worden in de stad Naga, vlakbij de Infoshop.

De mensen van The Greenhouse Infoshop zetten zich al bijna tien jaar actief in voor hun gemeenschap. Vrijwilligers organiseren gratis workshops, helpen elkaar met klusjes en onderlinge dienstverlening en ze houden zich bezig met Food Not Bombs acties, waarbij vrijwilligers gratis eten uitdelen aan armere buurtbewoners.

Help mee met het behoud van de leefomgeving van het collectief. Dat kan met een donatie!