Wonen wordt een privilege

Het wordt steeds onmogelijker om een huis te kopen of huren zonder enorme schulden op te bouwen in Budapest. Inmiddels kunnen zo’n 140.000 gezinnen hun hypotheek niet betalen en 1.5 miljoen gezinnen lukt het regelmatig niet om de huur te betalen. Daarnaast leeft een groot deel van de inwoners van Budapest in slechte leefomstandigheden. Mensen leven in woningen zonder badkamers, woningen vol schimmel, en hebben ook steeds vaker helemaal geen woning: in 2017 zijn al 4000 gezinnen uit hun huis gezet.

De meest kwetsbaren worden het meest getroffen. Dit zijn onder andere gezinnen met weinig geld, mensen met een beperking en LBTGQ+ mensen. Vervolgens worden zij als daklozen gecriminaliseerd en hun rechten ontnomen. Zonder vast woonadres hebben zij geen recht op medische en sociale zorg. Ook stemmen is niet mogelijk voor hen.

Inwoners eisen hun stad terug

De beweging A Város Mindenkié (The City is for All) bestaat uit inwoners van Budapest, veelal daklozen, voormalig daklozen en mensen die in slechte omstandigheden leven. Ze eisen van de gemeente dat er maatregelen worden genomen. Al een aantal jaar organiseren ze geregeld blokkades om huisuitzettingen te voorkomen, sit-ins, campagnes en demonstraties.

Op zaterdag 14 oktober 2017 vond ook weer een demonstratie plaats, georganiseerd met steun van Het Actiefonds. Er liepen maar liefst 2000 mensen mee. De eisen die gesteld werden aan de gemeente zijn als volgt: huurbescherming, de bouw van meer sociale huurwoningen, de herintroductie van een sociale huurprogramma voor minderbedeelden en een stop op woninguitzettingen zonder alternatieven. De grote opkomst heeft de politiek hopelijk doen inzien dat er iets moet gebeuren.

Wil je bijdragen aan een leefbare stad? Steun The City is for All dan nu met een donatie!

Destructieve palmolieplantages

Al vele jaren voert de lokale bevolking van Kameroen een strijd tegen Socapalm, een bedrijf dat zes palmolieplantages bezit langs de vruchtbare kustlijn. Socapalm lapt alle regels met betrekking tot het milieu en de bescherming van de bevolking aan haar laars. Beloofde verbeteringen voor de lokale bevolking als werkgelegenheid, infrastructuur, huisvesting, gezondheidszorg en schoon water blijven uit. Sterker nog, Socapalm probeert de gemeenschappen te verdelen en hun land toe te eigenen. In plaats van ontwikkeling zorgen de palmolieplantages voor sociaal conflict, armoede, voedselonzekerheid en vernietiging van het milieu.

Collectieve actie

Kleine boeren en lokale gemeenschappen hebben nu een collectief gevormd, genaamd Synaparcam, om weerstand te bieden. Zij willen de dialoog tussen Socapalm en de lokale bevolking bevorderen. Dat is niet gemakkelijk, aangezien Socapalm lange tijd enkel de overheid als gesprekspartner aanvaarde. Door druk uit te oefenen, is het Synaparcam nu toch gelukt een plek aan de onderhandeltafel te krijgen. Dit betekent helaas niet dat er ook daadwerkelijk naar hen geluisterd wordt. Gemaakte afspraken worden niet nagekomen: een half jaar na het bespreken van de legitieme klachten van de lokale bevolking is er nog niets veranderd.

Synaparcam gaat door met het protest. Op 21 september 2017 organiseerden zij weer een demonstratie en ronde tafelgesprek met de lokale bevolking en autoriteiten. Het Actiefonds steunde Synaparcam bij de organisatie van deze dag.

Steun de lokale bevolking van Kameroen in hun strijd tegen de illegale activiteiten van palmolieplantages nu met een eenmalige gift.

Zelfvertrouwen en empowerment

Met goedkope pallets, gerecycled hout, metaal en zelfs gevonden materiaal van de straat, hebben de deelnemers van het programma onder andere meubels en dienbladen gemaakt. De workshops werden gegeven door een professionele timmerman, een getalenteerd ontwerper en een kunstleraar uit het Eleonas vluchtelingenkamp. Het doel van de workshops was om de gemeenschap te empoweren en hun talenten en ideeën met elkaar uit te wisselen.

Behalve dat er originele meubelstukken uit zijn voortgekomen, is de mooiste uitkomst toch het positieve psychologische effect dat het programma heeft gehad op de deelnemers. De mannen konden vier keer per week naar Athene afreizen om mee te doen aan de trainingsprogramma. In Athene konden zij – op dagen dat er geen workshops waren – meedoen aan taalcursussen, media workshops en sportactiviteiten. Ze voelen zich gesterkt en hun zelfvertrouwen is flink omhoog gegaan.

Waarom alleen mannen?

In de Griekse vluchtelingenkampen is er weinig om handen voor mannelijke vluchtelingen. Natuurlijk geldt dat evenzogoed voor vrouwen, kinderen en ouderen, maar het Koosh project heeft ervoor gekozen zich specifiek op deze doelgroep te richten. Eén van de redenen daarvoor is het feit dat veel mannelijke vluchtelingen zich gedwongen voelen de illegale prostitutie in te gaan.

Veel van de vluchtelingen zitten al bijna 3 jaar in Griekse kampen, de mentale gezondheid van veel van hen gaat sterk achteruit en er is een toename van psychische stress bij veel vluchtelingen. Er zijn meerdere rapporten verschenen over mannelijke vluchtelingen en migranten die zijn begonnen met sekswerk, vanwege de voortdurende stress van het ontbreken van een vast inkomen. Dit legt een enorme mentale druk op veel vluchtelingen. Ze willen werken en deelnemen aan de maatschappij en zelf een inkomen genereren, maar daartoe zijn ze niet in staat in de kampen. Ze voelen zich klemgezet.

Licht aan het eind van de tunnel

Het Koosh project (‘kooshesh’ is Perzisch voor ‘inspanning’ of ‘streven’) biedt een uitkomst voor de mannen die zich in de vluchtelingenkampen geïsoleerd en gevangen voelen. Ze krijgen de mogelijkheid een vak te leren en zien weer licht aan het eind van de tunnel. Het Actiefonds heeft dit mooie project kunnen voorzien van bouwmateriaal en lunchpakketten. De groep wil zich nu gaan focussen op ‘Koosh Radio’: een innovatief mediaplatform dat draait om het tegengaan van sociale uitsluiting en het promoten en bevorderen van integratie.

Help het Koosh collectief hun supertoffe projecten voort te zetten met een donatie!

La Colosa

Vorig jaar al deed de groep Cosajuca een aanvraag bij Het Actiefonds. Zij waren bezig met de voorbereidingen op het referendum dat een jaar later allesbepalend zou blijken. De enorme opkomst was overweldigend en cruciaal. Dit referendum zou gaan beslissen over het open goudmijnproject La Colosa, een project van het Zuid-Afrikaanse AngloGold Ashanti. Hoewel nu nog in exploratiefase, zou La Colosa één van de grootste goudmijnen ter wereld worden.

Zonder toestemming

In Cajamarca in Colombia is het overgrote deel van de grond bestemd voor de mijnbouw. In 86% van het gebied is de bestemming al goedgekeurd en nog eens 13% is in aanvraag. Dit besluit is genomen over de ruggen van de bewoners. Hier moest een eind aan komen, vond Cosajuca. Dus vond er op 26 maart van dit jaar een volksraadpleging plaats. Het Actiefonds hielp onder andere met transport, publiciteit en promotie om zoveel mogelijk mensen op de been te brengen. En maar liefst 98 procent (!) stemde tegen de mijnactiviteiten in de gemeente.

Bedreigd en vermoord

Het referendum kwam er niet zomaar. Al sinds 2009 worden er massamobilisaties en manifestaties gehouden, niet zelden zonder gevaar voor milieuactivisten. Vorig jaar alleen al werden er meer dan 120 gemeenschapsleiders vermoord. Meer dan 100.000 mensen gingen de straten op om te protesteren tegen de komst van de mijn. De mijn bedreigt het leven, het water en het land van de oorspronkelijke bevolking. De vruchtbare landbouwgrond van de lokale gemeenschappen zou volledig moeten wijken.

Bouwen aan vrede

Gelukkig is het referendum wettelijk bindend. Minister van Milieu, Manual Rodriguez, zei er over: ‘Eén van de wegen om aan vrede te bouwen is om respect op te brengen voor de beslissing van mensen uit een gebied, in dit geval Cajamarca, over wat zij vinden dat de toekomst van hun gebied is.’ En daar sluiten wij ons bij aan. Jij kunt de Colombianen ook een extra steun in de rug geven met een donatie!

Mensenrechtenschendingen

In Mexico zijn staatscorruptie en mensenrechtenschendingen aan de orde van de dag. Journalisten en activisten worden vervolgd en zelfs vermoord. Een van de meest gruwelijke zaken in de afgelopen jaren is de verdwijning van 43 studenten in september 2014. De Mexicaanse regering presenteerde een zogenaamde historische waarheid over deze gebeurtenissen, maar deze werd terecht verworpen door internationale experts.

Campagne

Het Saving Mexico Collectief (SMX), opgericht in 2016 door een in Nederland wonende Mexicaan, strijdt voor gerechtigheid voor de Mexicaanse bevolking. Met de Saving Mexico campagne willen de vrijwilligers de zware mensenrechtenschendingen in het land onder de aandacht brengen. SMX stuurde brochures, posters, stickers en flyers naar mensenrechtenorganisaties in verschillende staten, met daarin informatie over de betrokkenheid van de Nederlandse Rabobank bij misdaden onder andere gepleegd door drugskartels. Dat lijkt een heftig statement, maar er loopt op het moment een Amerikaans onderzoek naar het witwassen van drugsgeld door de Rabobank.

Witwaspraktijken

Het Saving Mexico collectief vindt dat financiële instellingen zoals de Rabobank ruimte geven aan drugsorganisaties om geld wit te wassen. Kartels floreren, de criminaliteit laait op. Met enorme gevolgen voor de lokale bevolking. De rechtszaak tegen de Rabobank is onderdeel van een bredere campagne over de langere termijn. Het collectief wil ook evenementen organiseren die aandacht schenken aan geweld tegen journalisten en het inperken van de vrijheid van meningsuiting. Want de inwoners van Mexico verdienen gerechtigheid.

Steun Saving Mexico met een gift en draag bij aan gerechtigheid!

Imago

De actievoerders werken samen met lokale groepen en activisten uit gebieden waar BP werkzaam is: onder andere inheemse groepen  uit Colombia en West-Papoea.  De gemeenschappen aldaar zien hun natuurlijke leefgebieden verdwijnen ten gevolge van deze verwoestende indsutrie. BP is verantwoordelijk voor een aanzienlijke bijdrage aan de opwarming en vervuiling van de aarde. Maar om hun imago op peil te houden, onderhouden grote oliemaatschappijen als BP sponsorship- banden met toonaangevende culturele instituties.

Invloeden van BP op museumbeleid

Zo werd in het British Museum na aandringen van BP op korte termijn een Mexicaans festival georganiseerd, in samenwerking met de Mexicaanse ambassade. Niet geheel toevallig bleek dat op hetzelfde moment BP in Mexico wilde  meedingen in de privatisering van de oliesector. Ook bleek uit gelekte interne communicatie dat een medewerker van het museum de keuze voor het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk – gemaakt door een groep inheemse Australische kunstenaars – eerst doorstuurde naar BP, met de vraag of zij hier geen probleem mee hadden, aangezien activisten uit deze gemeenschap zich al lange tijd verzetten tegen boringen van BP op hun grondgebied.

Succes van Art not Oil

De groep ‘To BP or not to BP?’ maakt deel uit van de Art Not Oil coalition. Door pressie van verschillende groepen aangesloten bij deze coalitie zijn er al enkele toonaangevende culturele instituties overstag; zo hebben het Tate museum en het Edinburgh International Festival een streep gezet door hun sponsoring door BP. En het Science Museum heeft een einde gemaakt aan haar samenwerking met Shell. De aanhoudende pressie van deze actiegroepen blijkt dus een efficiënte methode om de internationale olielobby aan te pakken! Het Actiefonds is blij zo’n succesvolle campagne te mogen steunen.

Vliegveld uitbreiding

De luchtvaartsector is een belangrijke actor in de opwarming van de aarde. Om deze reden besloot het Oostenrijkse gerechtshof in februari 2017 dat er geen derde landingsbaan aangelegd mag worden. Na veel commotie werd deze beslissing echter weer terug gedraaid door het hooggerechtshof. Dit betekent dat de federale administratieve rechter opnieuw moet beslissen over de derde baan. Een onbegrijpelijke beslissing die een desastreus effect op het klimaat kan hebben. Voor de klimaatbeweging een teken dat hun strijd nog niet gestreden is. ‘Niet verder dan voorheen!’

De uitbreiding van het vliegveld heeft grote gevolgen voor het klimaat en is niet te rijmen met het door de Oostenrijkse overheid gestelde doel om CO² uitstoot te verminderen. Tijd dus om in actie te komen. De Oostenrijkse activisten zijn van mening dat de klimaatcrisis bij de wortels moet worden aangepakt: bij de grootste vervuilers. Dit doen ze heel direct door hun pijlers te richten op de luchthaven en luchtvaartsector. Tijdens het klimaatkamp werden 28 workshops gehouden om mensen te informeren en te mobiliseren. Daarnaast zijn er verschillende acties gevoerd op het rondom het vliegveld. De meest opvallende actie is de rode lijn die de activisten trokken door het vliegveld en op de geplande locatie van de derde landingsbaan. In rood gekleed en met een 40 meter lange banner met daarop ‘Rote Linie: Kein Weiter wie bisher!’ (‘Rode lijn: niet verder dan voorheen!’) vormden zo’n 200 activisten een rode lijn. Willen we verdere klimaatverandering tegengaan, dan moet deze lijn niet overschreden worden.

Samen kunnen we een grens trekken en de opwarming van de aarde stoppen. Doe je mee? Help de klimaatactivisten dan nu met een donatie.

Vergiftigde grond

Zo’n 1500 families – voornamelijk vrouwen – zijn afhankelijk van de mosselvangst en -verwerking in het gebied rondom de riviermonding van Muros-Noia. De mijnbouw vervuilt de grond met zware metalen. Als gevolg hiervan zijn al duizenden hectares zeebedding gesloten. De consequenties voor de gemeenschap zijn desastreus: zonder mosselvangst geen levensonderhoud. Ondertussen onderneemt Sacyr Group juridische stappen om milieugroepen te blokkeren die watermonsters proberen te nemen van plekken waar illegale lozingen van giftige stoffen plaatsvinden, om zo hun schadelijke praktijken uit het licht te houden.

Gedwongen uitzetting

De gemeenschappen wonend rondom de mijn lopen niet alleen het gevaar hun inkomsten kwijt te raken. Ze worden ook bedreigd met uitzetting uit hun huizen en in bezitneming van nog meer van hun grond. Bewoners klagen over intimidatie van Sacyr Group. Ondanks massale protesten blijft de regionale overheid de mijnbouwactiviteiten steunen.

Herwinnen van de grond

Met hulp van Het Actiefonds herwinnen de lokale gemeenschappen de van hen ontnomen grond. Dit doen ze door bedreigde, inheemse boomsoorten te planten in de oude mijnschachten en mijnbouwgaten. Vele families met kinderen beplanten de grond en krijgen het gebruiksrecht over de bomen en zijn vruchten. Het doel is de aangetaste gebieden te herstellen en de verloren grond terug te winnen.

Help mee

Vind jij het ook niet kunnen dat de belangen van multinationals boven de rechten en gezondheid van lokale gemeenschappen gaan? Toon je solidariteit met de bewoners van Galicia en doneer nu!

Samen tegen klimaatverandering

Polen, Duitsland, Zweden, Italië, België, Frankrijk, Rusland en zelfs de Verenigde Staten: actievoerders kwamen overal vandaan om deel te nemen aan het klimaatkamp. En zij hadden allemaal één doel: protesteren tegen de vervuilende mijnindustrie en vechten voor het behoud van een gezond klimaat. Om aandacht te kunnen genereren voor het probleem van klimaatverandering werden er op zaterdag verschillende succesvolle legale protesten georganiseerd rondom en zelfs in de mijnen.

‘Limity jsme my’

In het klimaatkamp werden verder lezingen en workshops gehouden. Er heerste een sfeer van verbondenheid en vriendschap en er was ruimte om met elkaar ervaringen uit te wisselen. ‘We are the limits!’ was het kampmotto. Ieder individu kan op zijn of haar eigen manier bijdragen aan het wereldwijde protest tegen de vervuilende industrieën. De groep hoopt volgend jaar een nog succesvoller kamp te kunnen organiseren met nog meer deelnemers.

Steun de groep Limity Jsme My met een donatie, zodat zij nog meer geslaagde acties kunnen organiseren!

​Het is al maanden onrustig in het Rifgebied in het noorden van Marokko. De Riffijnen strijden voor sociale rechtvaardigheid. Ook in Nederland gaan mensen de straat op om hun solidariteit met de volksbeweging van de Rif, Hirak, te tonen. Het Actiefonds sprak met Khadija Al Mourabit, voorzitter van de Marokkaanse Vrouwen Vereniging Nederland (MVVN). Ze vertelt over de situatie in het Rifgebied en de “Vrouwenmars in solidariteit met de vrouwen van de Rif” die zij op 18 juni 2017 organiseerde.

Protesten in de Rif

Op 26 oktober 2016 komt vishandelaar Mohsin Fikri om het leven in de havenstad Al Hoceima. Na een hoog opgelopen discussie met de visinspectie werd zijn visvangst geconfisqueerd en in een vuilniswagen gegooid. Fikri springt er achteraan in een poging zijn vis te redden en wordt vermorzeld door het hydraulisch systeem van de wagen. Deze gruwelijke gebeurtenis was de druppel die de emmer deed overlopen: de bewoners van Al Hoceima gaan woedend de straat op. Er wordt geprotesteerd tegen de corrupte werkwijze van Marokkaanse autoriteiten, waar Fikri’s dood als een gevolg van wordt gezien. De inhoud van de protesten breidt zich al snel uit en de verontwaardiging over de algehele achterstelling van het Rifgebied komt naar boven. Demonstraties waarin een verbetering van de politieke en sociaaleconomische situatie worden geëist spreiden zich uit over de regio.

In een poging de protesten de kop in te drukken, zijn vele demonstranten en journalisten de afgelopen maanden gearresteerd. Amnesty International meldt dat de arrestanten fysiek en mentaal worden mishandeld door cipiers. Khadija hoort dezelfde verhalen van haar contacten in de regio: ‘Marteling en verkrachting door de politie zijn veelvoorkomend in Marokko.’

Vrouwenmars in solidariteit met de Rif

Zo’n 150 tot 200 mensen liepen die zondag met de “Vrouwenmars in solidariteit met vrouwen van de Rif” van de Dam naar het Museumplein. Tijdens de mars werd opgeroepen tot de onmiddellijke vrijlating van de politieke gevangenen. Khadija benadrukt dat de mars een uiting van solidariteit met de gehele volksbeweging is. Niettemin zijn vrouwen een extra kwetsbare groep en het is belangrijk om hier aandacht voor te vragen. De repressie van de Marokkaanse autoriteiten zorgt ervoor dat het onveilig is voor vrouwen in de provincie Al Hoceima. De provincie is belegerd en de straten staan vol met zwaarbewapende veiligheidstroepen. ‘Ik hoor van vrouwen daar dat zij op straat te maken krijgen met sexual harrassment en bedreigingen – onder andere met verkrachting – door de ordetroepen’, aldus Khadija. Na de mars zijn actievoerders Silya Ziani en Bouchra El Yahyaoui vrijgelaten, maar vele anderen zitten nog vast.

Steun van Het Actiefonds

MVVN ontving financiële steun van Het Actiefonds voor de vrouwenmars. Van dit geld huurden zij een podium met geluidsapparatuur en lieten zij spandoeken en T-shirts drukken. Door het podium op zowel de Dam als het Museumplein werd de aandacht van veel omstanders getrokken, vertelt Khadija. Het bereik beperkte zich niet enkel tot omstanders in Amsterdam. De mars werd uitgezonden via een livestream. Inmiddels is de stream meer dan 100.000 keer bekeken, met name in Marokko.

Het Actiefonds is er trots op bij te dragen aan deze solidariteitsactie en steun te betuigen aan de actievoerders zowel in Nederland als in Marokko. Khadija: ‘Het gaat niet alleen om de financiële hulp, maar ook om steun te krijgen. De steun van Het Actiefonds zorgt er ook voor dat het serieus genomen wordt.’

Steun de strijd voor rechtvaardigheid en gelijke behandeling van de Riffijnen met een gift!

Khadija Al Mourabit (foto gemaakt door Jeroen van Wisse)