De in 2015 opgerichte Oostenrijkse actiegroep ‘System Change, not Climate Change!’ organiseert protestacties tegen de verdere uitbouw van het vliegveld van Wenen. Deze zou een derde start- en landingsbaan krijgen. Tot grote druk van lokale en internationale activisten dit plan op losse schroeven zette!
Vliegverkeer draagt in grote mate bij aan de huidige klimaatcrisis. Zo’n 5 procent van de broeikasgassen wordt door vliegverkeer veroorzaakt. Ook wordt het probleem van wereldwijde ongelijkheid nog eens duidelijk uit het feit dat slechts 2 tot 5 procent van de wereldbevolking gebruik maakt van dit transportmiddel. Een verdere uitbreiding van de infrastructuur van deze ernstig vervuilende industrie is dus onverantwoord en ontoelaatbaar, aldus ‘System Change, Not Climate Change!’.
De actiegroep organiseerde vorig jaar met financiële hulp van Het Actiefonds X-Y een klimaatkamp in de buurt van het vliegveld. Binnen het kamp werd geëxperimenteerd met duurzame manieren van samenleven, het ontplooien van samenwerking tussen activisten uit verschillende landen en organisaties, evenals het samen organiseren van burgerlijke ongehoorzaamheid en protest.
Ook dit jaar organiseert de groep een actiekamp tussen 30 mei en 3 juni. Ondanks de eerdere uitspraak van een Oostenrijkse rechter dat de uitbreidingsplannen van het vliegveld niet meer toelaatbaar zijn in een tijd van een steeds ernstiger klimaatcrisis, blijft de politiek zich onvermoeid inzetten voor uitbreiding. Het plan van het vliegveld is nog lang niet van de baan en de strijd is nog niet gestreden, reden genoeg dus om door te zetten!
Ook de alliantie met andere groepen wordt hierbij aangegaan: onder de vlag ‘Connecting Movements’ delen activisten uit de feministische en de antiracistische bewegingen hun kennis en expertise. Hiermee wordt het inzicht, dat de verschillende vormen van onderdrukking en uitbuiting niet los van elkaar kan worden gezien, nóg meer op de voorgrond geplaatst. Het Actiefonds X-Y blijft dan ook trots deze breed opgezette beweging steunen!
Nederland trekt samen met de EU haar grenzen steeds verder op: een ondoordringbaar Fort Europa. Het Amsterdams Vredesinitiatief is opgericht in 2016 door activisten die zich inzetten voor vrede en tegen oorlog. Ook Nederland neemt deel aan tal van internationale conflicten en draagt hiermee bij aan een wereld die gevaarlijker en ongelijker wordt. Het doel van de groep is om mensen bewust te maken van wat er in de wereld speelt en hoe de Nederlandse politiek hier medeplichtig aan is.
Ondanks de steun van Nederland aan verschillende internationale interventieoorlogen – denk hierbij aan Irak, Afghanistan en Mali – trekt Nederland haar grenzen samen met de EU steeds verder op; een ondoordringbaar Fort Europa. De slachtoffers van de schijnbaar permanente staat van oorlog, sinds de invasies in Afghanistan en Irak in respectievelijk 2001 en 2003, wordt de toegang tot veilige delen van de wereld ontzegd.
Het Vredesinitiatief legt in haar informatiecampagnes dan ook de connectie bloot tussen internationale wapenhandel, (interventie)oorlogen, de NAVO en de vluchtelingencrisis. Het is hard nodig deze problemen in een bredere context te zien en in de publieke opinie deze ogenschijnlijk verschillende terreinen te verbinden. Door de connectie tussen internationale conflicten elders en de vluchtelingen die hier een veilig onderkomen zoeken aan een breed publiek kenbaar te maken, poogt het initiatief te werken aan een eerlijker en vreedzamere samenleving.
Het Amsterdams Vredesinitiatief gaat in 2018, met steun van Het Actiefonds X-Y, met deze boodschap de wijken in. Om de dialoog aan te gaan met het publiek over deze vraagstukken. Op die manier proberen zij te verduidelijken wat er voor veel mensen op het spel staat: oorlog en vrede. Dit is helaas nog steeds een uiterst actueel vraagstuk en Het Actiefonds X-Y is dan ook verheugd dat we dergelijke initiatieven tot verbreding en bewegingsopbouw kunnen blijven steunen. Maak vooral een praatje in Amsterdam-Noord op 21 april, of op 26 mei in Amsterdam-Zuidoost!
Indonesia Workers Unite Confederation – protesteren op de Dag van de Arbeid tegen ongelijke lonen én tegen het verbod dat hen is opgelegd om kritiek te geven op de president. Wie de president bekritiseert, riskeert een gevangenisstraf van vijf jaar.
Eind februari 2018 kopte de Groene Amsterdammer: “De wereld staart zich blind op het oprukkende islamisme in Indonesië, maar wat gebeurt er achter de schermen? In de aanloop naar de presidentsverkiezingen van 2019 profiteren sinistere politici van de religieuze intolerantie.” De politiek in Indonesië komt steeds meer in handen van een kleine elite. Een elite met nagenoeg allemaal dezelfde etniciteit, nationaliteit en religie, die zij niet alleen met elkaar, maar ook met het overgrote gedeelte van het volk delen. Hierdoor wordt het voor verschillende minderheden steeds moeilijker om een gelijkwaardig bestaan op te bouwen in het steeds nationalistischer en religieuzer wordende Indonesië. Met de opkomst van de extremistische én corrupte FPI (Front ter verdediging van de Islam) in de samenleving moeten burgers steeds beter opletten. De moraalridders van de FPI laten bewoners beschermgeld betalen en terroriseren homo- en transseksuelen.
Het aftreden van Mr. Bakusi Tjahaja Purnama, beter bekend als ‘Ahok’, staat symbool voor deze ontwikkeling. De christelijke en populaire ex-gouverneur van Jakarta, is schuldig bevonden van blasfemie. Dit kwam tot stand toen één van zijn verkiezingstoespraken opzettelijk werd verdraaid waardoor het leek alsof hij zich schuldig maakte aan godslastering. Grote demonstraties werden georganiseerd en gefinancierd door het extremistische FPI zorgde ervoor dat de gouverneur moest opstappen. Nu hangt hem ook een gevangenisstraf boven het hoofd. Ahok is als christen en etnisch Chinees, een minderheid in de seculiere democratie met werelds grootste moslim populatie. Nu is er ook een wetgeving doorgevoerd die het protesteren of het bekritiseren van de president uitsluit – hier staat een gevangenisstraf van vijf jaar tegenover.
Ook op het gebied van loonverdeling zijn er lokale nieuwe wetgevingen doorgevoerd die ervoor zorgt dat sommige sectoren of afdelingen op provincie of dorpsniveau, minder uitbetaald krijgen dan het landelijke minimum. Politieke partijen geven de minderhedengroepen de schuld van de aanpassingen in het minimum loon, waardoor ze meer aanhangers winnen.
In Java wordt het zo voor minderheden steeds minder makkelijk om hun mening te geven en daarom zet Indonesia Workers Unite Confederation zich in tegen discriminatie en voor pluraliteit en transparantie voor arbeiders met name als het gaat over de verdeling van lonen. Op May Day – Dag van de Arbeid op 1 mei – gaan rond de 7000 arbeiders demonstreren in Jakarta en acht andere provincies. Gezien de omstandigheden vereist het best wat moed om mee te lopen met de protestmars. Desondanks is het protest van 1 mei 2018 een prachtig initiatief om de Indonesische minderheden een podium te geven en te laten zien dat ook zij gerepresenteerd moeten worden, niet alleen in gelijkheid van lonen, maar ook in een samenleving zonder discriminatie en racisme.
Meer dan duizend mensen liepen mee met de demonstratie tegen racisme en uitsluiting in Amsterdam.
Een geweldige opkomst op 18 maart, meer dan duizend mensen en tientallen politieke partijen en organisaties kwamen bijeen en vormden een eenheid in het protest tegen racisme en uitsluiting in Nederland. Het Actiefonds steunde de demonstratie tegen de extreem-rechtse partijen in Amsterdam. De demonstratie werd georganiseerd door Comité 21 maart.
Discriminerende en racistische uitspraken die leiden tot polarisatie komen meer en meer in het publieke debat. Mensen worden tegen elkaar opgezet en problemen worden op elkaar afgeschoven. Dit protest liet zien dat door een eenheid te vormen,we racisme en uitsluiting een tegengeluid kunnen bieden.
Ondanks dat Afghanistan nog steeds één van de meest onveilige landen op de wereld is, worden Afghaanse vluchtelingen die wachten op een verblijfsvergunning in Nederland teruggestuurd. Begin februari 2018 zijn 1100 Afghanen uitgeprocedeerd, voor hen dreigt deportatie.
De wereld kijkt naar de tragedies in Syrië en lijkt te vergeten dat ook in Afghanistan, oorlog nog steeds aan de orde van de dag is. Europa zet de Afghaanse vluchtelingen zo weer op het vliegtuig naar Kabul. De Afghaanse regering ontvangt jaarlijks meer dan een miljard aan ontwikkelingshulp, waarmee uitgeprocedeerde vluchtelingen worden opgevangen. Uit cijfers blijkt echter dat meer dan 72 procent opnieuw vlucht uit angst en dreiging voor de Taliban. Mensenorganisaties zijn al tijden bezig met het overtuigen van de ernst van deze zaak in de politiek. Helaas lijkt dit zijn vruchten nog niet af te werpen. Niet alleen organisaties strijden voor een humane behandeling. Ook ‘Dont Send Afghans Back’, een burgerinitiatief actief op Facebook, zet zich in tegen het uitzetten van Afghanen. Door samen de straat op te gaan, maken ze deze onzichtbare groep zichtbaar. Een prachtig initiatief dat laat zien hoe je veel kunt bereiken door solidariteit en directe actie
Op 18 februari steunde Het Actiefonds het protest georganiseerd door Don’t Send Afghans Back, Stand Up for Afghans en ECADA in Amsterdam. Niet alleen in Amsterdam, ook in Maastricht, Nijmegen en Utrecht kwamen burgers samen om te protesteren tegen dit beleid en om te laten zien dat wij solidair staan met vluchtelingen, van welk land dan ook.
Kun je je voorstellen dat je huur binnen vijf jaar verdubbeld, zonder dat je salaris omhoog gaat? Voor inwoners van Budapest is dit de harde realiteit. Ze pikken het beleid niet langer en komen in actie.
Het wordt steeds onmogelijker om een huis te kopen of huren zonder enorme schulden op te bouwen in Budapest. Inmiddels kunnen zo’n 140.000 gezinnen hun hypotheek niet betalen en 1.5 miljoen gezinnen lukt het regelmatig niet om de huur te betalen. Daarnaast leeft een groot deel van de inwoners van Budapest in slechte leefomstandigheden. Mensen leven in woningen zonder badkamers, woningen vol schimmel, en hebben ook steeds vaker helemaal geen woning: in 2017 zijn al 4000 gezinnen uit hun huis gezet.
De meest kwetsbaren worden het meest getroffen. Dit zijn onder andere gezinnen met weinig geld, mensen met een beperking en LBTGQ+ mensen. Vervolgens worden zij als daklozen gecriminaliseerd en hun rechten ontnomen. Zonder vast woonadres hebben zij geen recht op medische en sociale zorg. Ook stemmen is niet mogelijk voor hen.
De beweging A Város Mindenkié (The City is for All) bestaat uit inwoners van Budapest, veelal daklozen, voormalig daklozen en mensen die in slechte omstandigheden leven. Ze eisen van de gemeente dat er maatregelen worden genomen. Al een aantal jaar organiseren ze geregeld blokkades om huisuitzettingen te voorkomen, sit-ins, campagnes en demonstraties.
Op zaterdag 14 oktober 2017 vond ook weer een demonstratie plaats, georganiseerd met steun van Het Actiefonds. Er liepen maar liefst 2000 mensen mee. De eisen die gesteld werden aan de gemeente zijn als volgt: huurbescherming, de bouw van meer sociale huurwoningen, de herintroductie van een sociale huurprogramma voor minderbedeelden en een stop op woninguitzettingen zonder alternatieven. De grote opkomst heeft de politiek hopelijk doen inzien dat er iets moet gebeuren.
Wil je bijdragen aan een leefbare stad? Steun The City is for All dan nu met een donatie!
Al vele jaren voert de lokale bevolking van Kameroen een strijd tegen Socapalm, een bedrijf dat zes palmolieplantages bezit langs de vruchtbare kustlijn. Socapalm lapt alle regels met betrekking tot het milieu en de bescherming van de bevolking aan haar laars.
Al vele jaren voert de lokale bevolking van Kameroen een strijd tegen Socapalm, een bedrijf dat zes palmolieplantages bezit langs de vruchtbare kustlijn. Socapalm lapt alle regels met betrekking tot het milieu en de bescherming van de bevolking aan haar laars. Beloofde verbeteringen voor de lokale bevolking als werkgelegenheid, infrastructuur, huisvesting, gezondheidszorg en schoon water blijven uit. Sterker nog, Socapalm probeert de gemeenschappen te verdelen en hun land toe te eigenen. In plaats van ontwikkeling zorgen de palmolieplantages voor sociaal conflict, armoede, voedselonzekerheid en vernietiging van het milieu.
Kleine boeren en lokale gemeenschappen hebben nu een collectief gevormd, genaamd Synaparcam, om weerstand te bieden. Zij willen de dialoog tussen Socapalm en de lokale bevolking bevorderen. Dat is niet gemakkelijk, aangezien Socapalm lange tijd enkel de overheid als gesprekspartner aanvaarde. Door druk uit te oefenen, is het Synaparcam nu toch gelukt een plek aan de onderhandeltafel te krijgen. Dit betekent helaas niet dat er ook daadwerkelijk naar hen geluisterd wordt. Gemaakte afspraken worden niet nagekomen: een half jaar na het bespreken van de legitieme klachten van de lokale bevolking is er nog niets veranderd.
Synaparcam gaat door met het protest. Op 21 september 2017 organiseerden zij weer een demonstratie en ronde tafelgesprek met de lokale bevolking en autoriteiten. Het Actiefonds steunde Synaparcam bij de organisatie van deze dag.
Steun de lokale bevolking van Kameroen in hun strijd tegen de illegale activiteiten van palmolieplantages nu met een eenmalige gift.
Het Koosh Project geeft met steun van Het Actiefonds workshops gegeven aan mannelijke ongedocumenteerden in Griekse vluchtelingenkampen. Het doel? De mannen een kans geven hun ondernemerstalenten en zelfvertrouwen te ontwikkelen.
Met goedkope pallets, gerecycled hout, metaal en zelfs gevonden materiaal van de straat, hebben de deelnemers van het programma onder andere meubels en dienbladen gemaakt. De workshops werden gegeven door een professionele timmerman, een getalenteerd ontwerper en een kunstleraar uit het Eleonas vluchtelingenkamp. Het doel van de workshops was om de gemeenschap te empoweren en hun talenten en ideeën met elkaar uit te wisselen.
Behalve dat er originele meubelstukken uit zijn voortgekomen, is de mooiste uitkomst toch het positieve psychologische effect dat het programma heeft gehad op de deelnemers. De mannen konden vier keer per week naar Athene afreizen om mee te doen aan de trainingsprogramma. In Athene konden zij – op dagen dat er geen workshops waren – meedoen aan taalcursussen, media workshops en sportactiviteiten. Ze voelen zich gesterkt en hun zelfvertrouwen is flink omhoog gegaan.
In de Griekse vluchtelingenkampen is er weinig om handen voor mannelijke vluchtelingen. Natuurlijk geldt dat evenzogoed voor vrouwen, kinderen en ouderen, maar het Koosh project heeft ervoor gekozen zich specifiek op deze doelgroep te richten. Eén van de redenen daarvoor is het feit dat veel mannelijke vluchtelingen zich gedwongen voelen de illegale prostitutie in te gaan.
Veel van de vluchtelingen zitten al bijna 3 jaar in Griekse kampen, de mentale gezondheid van veel van hen gaat sterk achteruit en er is een toename van psychische stress bij veel vluchtelingen. Er zijn meerdere rapporten verschenen over mannelijke vluchtelingen en migranten die zijn begonnen met sekswerk, vanwege de voortdurende stress van het ontbreken van een vast inkomen. Dit legt een enorme mentale druk op veel vluchtelingen. Ze willen werken en deelnemen aan de maatschappij en zelf een inkomen genereren, maar daartoe zijn ze niet in staat in de kampen. Ze voelen zich klemgezet.
Het Koosh project (‘kooshesh’ is Perzisch voor ‘inspanning’ of ‘streven’) biedt een uitkomst voor de mannen die zich in de vluchtelingenkampen geïsoleerd en gevangen voelen. Ze krijgen de mogelijkheid een vak te leren en zien weer licht aan het eind van de tunnel. Het Actiefonds heeft dit mooie project kunnen voorzien van bouwmateriaal en lunchpakketten. De groep wil zich nu gaan focussen op ‘Koosh Radio’: een innovatief mediaplatform dat draait om het tegengaan van sociale uitsluiting en het promoten en bevorderen van integratie.
Help het Koosh collectief hun supertoffe projecten voort te zetten met een donatie!
Een schitterend succes in Colombia! Het Actiefonds mocht bijdragen aan het realiseren van een referendum dat ervoor zorgde dat een verwoestend mijnbouwproject werd stilgelegd.
Vorig jaar al deed de groep Cosajuca een aanvraag bij Het Actiefonds. Zij waren bezig met de voorbereidingen op het referendum dat een jaar later allesbepalend zou blijken. De enorme opkomst was overweldigend en cruciaal. Dit referendum zou gaan beslissen over het open goudmijnproject La Colosa, een project van het Zuid-Afrikaanse AngloGold Ashanti. Hoewel nu nog in exploratiefase, zou La Colosa één van de grootste goudmijnen ter wereld worden.
In Cajamarca in Colombia is het overgrote deel van de grond bestemd voor de mijnbouw. In 86% van het gebied is de bestemming al goedgekeurd en nog eens 13% is in aanvraag. Dit besluit is genomen over de ruggen van de bewoners. Hier moest een eind aan komen, vond Cosajuca. Dus vond er op 26 maart van dit jaar een volksraadpleging plaats. Het Actiefonds hielp onder andere met transport, publiciteit en promotie om zoveel mogelijk mensen op de been te brengen. En maar liefst 98 procent (!) stemde tegen de mijnactiviteiten in de gemeente.
Het referendum kwam er niet zomaar. Al sinds 2009 worden er massamobilisaties en manifestaties gehouden, niet zelden zonder gevaar voor milieuactivisten. Vorig jaar alleen al werden er meer dan 120 gemeenschapsleiders vermoord. Meer dan 100.000 mensen gingen de straten op om te protesteren tegen de komst van de mijn. De mijn bedreigt het leven, het water en het land van de oorspronkelijke bevolking. De vruchtbare landbouwgrond van de lokale gemeenschappen zou volledig moeten wijken.
Gelukkig is het referendum wettelijk bindend. Minister van Milieu, Manual Rodriguez, zei er over: ‘Eén van de wegen om aan vrede te bouwen is om respect op te brengen voor de beslissing van mensen uit een gebied, in dit geval Cajamarca, over wat zij vinden dat de toekomst van hun gebied is.’ En daar sluiten wij ons bij aan. Jij kunt de Colombianen ook een extra steun in de rug geven met een donatie!
In Mexico zijn staatscorruptie en mensenrechtenschendingen aan de orde van de dag. Journalisten en activisten worden vervolgd en zelfs vermoord. Nederland is één van de belangrijkste handelspartners van Mexico. In mei 2017 bracht de Mexicaanse president een staatsbezoek aan ons land om de handelsrelatie te vieren en te versterken. Maar: onder welke sociale omstandigheden en in welk politiek klimaat worden die Nederlandse investeringen uitgevoerd?
In Mexico zijn staatscorruptie en mensenrechtenschendingen aan de orde van de dag. Journalisten en activisten worden vervolgd en zelfs vermoord. Een van de meest gruwelijke zaken in de afgelopen jaren is de verdwijning van 43 studenten in september 2014. De Mexicaanse regering presenteerde een zogenaamde historische waarheid over deze gebeurtenissen, maar deze werd terecht verworpen door internationale experts.
Het Saving Mexico Collectief (SMX), opgericht in 2016 door een in Nederland wonende Mexicaan, strijdt voor gerechtigheid voor de Mexicaanse bevolking. Met de Saving Mexico campagne willen de vrijwilligers de zware mensenrechtenschendingen in het land onder de aandacht brengen. SMX stuurde brochures, posters, stickers en flyers naar mensenrechtenorganisaties in verschillende staten, met daarin informatie over de betrokkenheid van de Nederlandse Rabobank bij misdaden onder andere gepleegd door drugskartels. Dat lijkt een heftig statement, maar er loopt op het moment een Amerikaans onderzoek naar het witwassen van drugsgeld door de Rabobank.
Het Saving Mexico collectief vindt dat financiële instellingen zoals de Rabobank ruimte geven aan drugsorganisaties om geld wit te wassen. Kartels floreren, de criminaliteit laait op. Met enorme gevolgen voor de lokale bevolking. De rechtszaak tegen de Rabobank is onderdeel van een bredere campagne over de langere termijn. Het collectief wil ook evenementen organiseren die aandacht schenken aan geweld tegen journalisten en het inperken van de vrijheid van meningsuiting. Want de inwoners van Mexico verdienen gerechtigheid.
Steun Saving Mexico met een gift en draag bij aan gerechtigheid!
Help Het Actiefonds met 10 euro per maand en steun daarmee acties wereldwijd.
doneer nu